„PROJEKT CHEOPS – MISJA RATOWANIA ZIEMI I LUDZI POPRZEZ ENERGIĘ WIELKIEJ PIRAMIDY I ENERGIĘ MIŁOŚCI”
(Cheops Project – Mission to Save the Earth and People through the Energy of the Great Pyramid and the Energy of Love)

Miejsce:
WARSZAWA, 3 LIPCA 2011, TEATR MUZYCZNY „ROMA“
ul. Nowogrodzka 49

Program:

• 10:00 – 10:40 - Przywitanie gości – I.Stankiewicz
  Historia Projektu Cheops – A.Wójcikiewicz
• 10:40 – 11:30 - Egipsko-Polska Misja Archeologiczna  w Hawarze i perspektywy dalszych badań w Egipcie – dr Abdel Reda Haleem Khalifa (Egipt)
• 11:30 – 11:50 - Przerwa
• 11:50 – 12:30 - Analiza i interpretacja badań georadarowych w rejonie Trzech Piramid w Gizie oraz w Hawarze - dr A. Szynkiewicz UWr (Polska)
• 12:30 – 13:00 - Niektóre tajemnice Trzech Piramid w Gizie –  dr Ahmed Moustafa Osman (Egipt)
• 13:00 – 14:00 - PRZERWA NA OBIAD
• 14:00 – 14:50 - Strategia istot pozaziemskich wobec upadku współczesnej cywilizacji – Janusz Zagórski (Polska)
• 14:50 – 16:10 - Wielka Piramida jako model wykorzystania alternatywnych źródeł energii i częstotliwości dźwięku w celu rozszerzenia świadomości - Prof. dr J.J. Hurtak, dr Desiree Hurtak (USA)
• 16:10 – 16:30 - Przerwa
• 16:30 – 17:40 - Sesja hipnozy z Anną Dolińską – Anna Dolińska, B. Zarębski, A. Wójcikiewicz
• 17:40 – 18:00 – Podsumowanie i zakończenie konferencji - I. Stankiewicz, A. Wójcikiewicz

Prowadzący konferencję:
Iwona Stankiewicz
Andrzej Wójcikiewicz

Bilety na Konferencję w cenie 111.00 zł. Procedura zakupu biletów w dziale „Konferencja w Warszawie„. Informacje: Marta Skóra, tel. 22/879-7377, 22/879-8162, e-mail: fundacja@projekt-cheops.com oraz na stronie: www.projekt-cheops.com. Dokładne informacje o prezenterach oraz o tematach wystąpień – wkrótce.

Uwaga!
Cały dochód z Sympozjum przeznaczony jest na kontynuację badań archeologicznych w Egipcie

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Danuta Nowaczyk, Iwona Stankiewicz, Krystyna Maciąg, Sabina Klimek, Andrzej Wójcikiewicz

ANDRZEJ: Sugestia lub pytanie od Andrzeja Wójcikiewicza
DANUTA: Pytanie od Danuty Nowaczyk
IWONA: Pytanie od Iwony Stankiewicz
KRYSTYNA: Pytanie od Krystyny Maciąg
SABINA: Pytanie od Sabiny Klimek
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej
(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości)

ANDRZEJ:
Jesteś już w swoim ulubionym miejscu… Powiedz gdzie jesteś…? Co robisz…? Jak się czujesz…?

SAMUEL:
Zapewniam cię Andrzeju, że Ania czuje się komfortowo… tak, jak ją zaprogramowałeś. Witam was wszystkich w poszerzonym gronie i dziękuję, że słuchacie moich próśb i spotykamy się raz na miesiąc. Dzisiaj będzie inna kolejność. Macie przygotowane pytania, więc zaczynamy. Słucham ciebie – Iwonko.

IWONA:
Witaj Samuelu kochany. Chciałam cię bardzo pozdrowić i podziękować za to wszystko co się dla nas zdarza i dzieje. Zwłaszcza chciałam ci podziękować za tę wizję, którą otrzymałam od was z pięknym promieniem złotej energii z Piramidy i z piękną muzyką. Bardzo za to dziękuję…

SAMUEL:
Każdy z was będzie dostawał w odpowiednim czasie sygnały od nas i przyzwyczajcie się… To żaden luksus, to jest dla was. Słucham Iwonko.

IWONA:
Dziękuję, Samuelu – ja dzisiaj niewiele mam pytań, chyba że jeszcze w trakcie mi przyjdą, bo chciałam tutaj pozwolić wszystkim obecnym, żeby zdążyli zadać swoje pytania. Chcę tylko zapytać: kto, albo co sprawiło to ogromne trzęsienie ziemi w Japonii? Czy to eksperymenty ludzkie, czy coś innego?

SAMUEL:
Spójrz do góry… Słońce. Spójrz w drugą stronę… Planeta. Powiedziałem, że środek Ziemi da znać… i to nie jest koniec, kochani. Środek Ziemi jeszcze będzie szalał. To już powiem od razu… może wyprzedzę pytania wasze. Pół roku będą trwały zamieszki takie, jak są obecnie. Gdy powstanie płaczący, wodny grzyb będziecie wiedzieć, że kończą się procesy czyszczenia Ziemi. Słucham.

IWONA:
Bardzo dziękuję…

DANUTA:
Witaj Samuelu… chciałam zapytać czy masz dla mnie jakieś nowe zadanie?

SAMUEL:
Masz zamknięte oczy… i teraz „patrz“. Dla ciebie – stoi przed tobą mężczyzna… szczupły. Słuchaj Danusiu, bo to jest twoje kolejne zadanie. W latach młodzieńczych miał wypadek… rozmawiał z nami… Wie dlaczego przyszedł z powrotem na Ziemię. Poszukaj go i słuchaj swojego serca. Zrozumiałaś?

DANUTA:
Samuelu – myślę, że zrozumiałam, że to jest moje następne zadanie. Dziękuję, chętnie się go podejmę. Co do mojego nowego zadania – czy to jest mężczyzna, który mieszka w Polsce?

SAMUEL:
Nie jest Polakiem, często bywa w Polsce, często bywa w Egipcie. Niech będzie dla ciebie wskazówką to, że w latach młodzieńczych miał wypadek, ledwo uszedł z życiem. Dasz radę. Ale to nie tylko zadanie dla ciebie. Reszta też dostanie dzisiaj swoje zadania. Ale słucham.

DANUTA:
To znaczy, że spotkam tego człowieka na swojej drodze, tak? Czy ja mam go szukać?

SAMUEL:
Czas się zbliża… Jedenasty jedenasty… Danusia, szukaj go.

DANUTA:
Czy on jest inwalidą, czy w tej chwili normalnie chodzi?

SAMUEL:
Promienieje… kocha ludzi… sieje ziarno miłości… tryska energią…

DANUTA:
Ile ma lat?

SAMUEL:
Połowy wieku nie skończył.

DANUTA:
No dobrze Samuelu, będę go szukać. Czy to jest jedna z osób, która ma brać udział w ceremonii?

SAMUEL:
Osoba trzecia już jest poszukiwana przez ciebie, Danusia. Tak, to jest ta osoba.

DANUTA:
Dobrze, to zabieram się do działania w takim razie. Samuelu – kolejne pytanie. Jak wiesz, zamówiłam dwie piramidki i chciałam się zapytać, czy był jakiś konkretny powód, dla którego ja zamówiłam te dwie piramidki, czy po prostu to był tylko i wyłącznie mój własny wybór?

SAMUEL:
Posłuchasz… i znajdziesz odpowiedź. Jednak piramidką w piramidzie, która będzie w sarkofagu na dwóch złotych prętach jest piramidka pierwsza, którą ty czujesz, gdzie ja ciebie poprowadziłem, Danusia. Rozumiesz?

DANUTA:
Tak, rozumiem…

SAMUEL:
Jest jedna piramidka kryształowa. Ona jest dla mnie najważniejsza i ona z Indii będzie przewieziona do Egiptu. Inne mnie nie interesują, kochana.

DANUTA:
Dobrze… dobrze, rozumiem. Chciałam zapytać jakie mamy zadania do wykonania w Egipcie?

SAMUEL:
Mówisz – teraz, gdy pojedziemy wszyscy razem tam?

DANUTA:
Tak.

SAMUEL:
Was zostawiam… wy robicie to, co do was należy. Doskonale o tym wiecie – będę was prowadził, nie będziecie sami, kochani. Jednakże, Andrzej będzie miał dużo pracy podczas sesji z Anią. Ania, będąc w komnacie – musi tam być sama. Andrzeju – ona nie będzie chciała wrócić, to już mówię tobie teraz. Pytasz Danusia o wasze zadania. Zagazig – podpisujecie. Wykopaliska… pozwolenia… wszystko ruszy po ceremonii. Pytaj dalej Danusiu.

DANUTA:
Chciałam wrócić do tego, co powiedziałeś, że Ania ma być w komnacie sama, jak będziemy w Egipcie. Czyli Andrzeja tam też ma nie być?

SAMUEL:
Powiedziałem, kochani, wcześniej – dajcie jej 15 minut. Jeżeli ona za 15 minut nie wyjdzie – Andrzej, będziesz musiał ją przywołać z powrotem. Rozumiesz?

ANDRZEJ:
Tak, rozumiem.

SAMUEL:
Nie będzie chciała wrócić i dlatego ty wejdziesz po 15 minutach. Słucham Danusiu.

DANUTA:
Samuelu, co powinniśmy zrobić, aby Dawid Wilcock wziął udział w naszej Konferencji lipcowej?

SAMUEL:
Nie chce zejść z tej „karuzeli“… Kochani, każdy z nich ma swoją wolę. Na siłę nie ściągniecie go, chociaż ja cały czas jemu mówię. Poczekajcie jeszcze chwilę, jeżeli nie on, będziecie zapraszać drugiego „magika“. Zgoda?

DANUTA:
Tak… Nassima?

SAMUEL:
Drugi „magik“. Słucham.

DANUTA:
Mam jeszcze jedno pytanie. Jak to Samuelu jest, że my bardzo często musimy sami wpaść na właściwy trop, musimy znaleźć właściwe pytanie żeby tobie zadać, po to, żeby dostać odpowiedź, która nas prowadzi w odpowiednim kierunku. Dlaczego nie jest tak, że nie mówisz nam Samuelu (wracam do zadania, które mam wykonać): „Danusiu, masz znaleźć blondyna, ma 25 lat, mieszka w takim a takim kraju i nawiąż z nim kontakt“? Jak to jest?

SAMUEL:
Chcielibyście mieć wszystko podane na talerzu… A sami nic? Nie kochani, wy musicie też angażować się. A chcecie, abym sam coś powiedział od siebie? Powiem wam od siebie co będzie działo się od września, aż do ceremonii, ale to po waszych pytaniach. Słucham cię Danusiu.

DANUTA:
Samuelu, wrócę do swojego nowego zadania. Ten człowiek często bywa w Polsce i w Egipcie i nie jest Polakiem, tak?

SAMUEL:
Dokładnie.

DANUTA:
Czy jest obywatelem któregoś z krajów w Europie?

SAMUEL:
Uderzaj na Poznań…

DANUTA:
Dobrze.

SAMUEL:
Znajdziesz go kochana… I słuchaj serca… ucz się.

DANUTA:
Będę słuchać Samuelu, ale bez twojej pomocy to na pewno to zadanie nie byłoby łatwe. Wierzę w twoją pomoc i w to, że sobie znowu dam radę.

SAMUEL:
Proszę cię bardzo… Krysia?

KRYSTYNA:
Witam cię Samuelu bardzo serdecznie… Samuelu, chciałam cię zapytać jakie masz dla mnie zadanie. Powiedziałeś, że każdemu z nas przydzielisz dzisiaj zadanie, więc może zacznę od tego pytania – co dla mnie przygotowałeś?

SAMUEL:
Zapisz: Gral – nie kielich, Arka – nie skrzynia, Energia… Miłość… Egipt. To jest twoje zadanie. Uruchom swoją wyobraźnię… swoją wiedzę… i relację mi zdasz w Egipcie. Bardzo proste – prawda?

KRYSTYNA:
I tak… i nie, ale postaram się spełnić swoje zadanie. Rozumiem, mam odnaleźć… dotrzeć sercem do tego, co nazywasz Świętym Gralem i Arką Przymierza?

SAMUEL:
Porozmawiamy w Egipcie o tym. To jest twoje zadanie Krystyno.

KRYSTYNA:
Samuelu – wiadomo, że po katastrofie w Japonii napromieniowanie nie ominie i nas. Z pewnych źródeł wiem, że ono już jest nad Polską. Na ile my jesteśmy bezpieczni? Na ile Wrocław tutaj, ta bliskość Ślęży, jest bezpieczny przed tym napromieniowaniem?

SAMUEL:
To była dobra decyzja – jeżeli chcecie pić jod. Pijcie, łykajcie suplementy, ale choroby z tego tytułu nie będą za 20 lat. One wystąpią do roku 2013-go. Pytasz o Wrocław, a reszta Polski, reszta świata Krystyno?

KRYSTYNA:
Oczywiście… mam to na uwadze. Miałam drugie pytanie, które połączyłam z poprzednim i dlatego zapytałam o Wrocław, ale nie pod tym kątem, że akurat myślę tylko o nas tutaj, bo nie jest mi osobiście obojętny, los świata.

SAMUEL:
Ja wiem kochana. Chciałem tylko zwrócić uwagę, że jest dużo ludzi zagrożonych i wierzcie mi. Będzie jeszcze płacz, lament, złość i do ludzi… i do Boga. A nie tą energią powinniście pracować, ale tak Andrzeju, musi być dla oczyszczania Planety. I wtedy ludzie… wrzesień… październik… sami będą wołać i prosić was, żebyście już uruchomili tą Wielką Piramidę. Taka jest kolej, ale ten płaczący, wodny grzyb będzie już zakończeniem oczyszczania Ziemi. Słucham.

KRYSTYNA:
Czy „płaczącym wodnym grzybem“ nazywasz wybuch elektrowni atomowych?

SAMUEL:
Poczekajcie – to jest następny znak, ale to już ostatni znak z tych „mocniejszych“. Wy jesteście na tyle mądrymi duszami, że odbieracie i rozumiecie to trochę inaczej, tak jak ja chcę, abyście to rozumieli. Propagujcie to dalej i piszcie to na stronie. Nie chowajcie akurat tego dla siebie. Od września… października, gdy kryształowa piramidka będzie już w Egipcie – mocno chroniona – zgadza się Danusiu?

DANUTA:
Do mnie mówisz o tym Samuelu?

SAMUEL:
I do Danusi i do Andrzeja. Kryształowa piramidka będzie już „ładowała“ energię, która będzie wysyłana od ludzi, z ich serc. Ta energia będzie dochodziła do szczytu piramidy mentalnej, jak również do piramidki kryształowej. Jeżeli to będzie energia miłości, to będzie błogo… przyjemnie. Jednakże, kochani będą również wysyłane energie złe. Te energie przez nas będą zamieniane w energię miłości, aby ona doszła do kryształowej piramidki. Jednakże, od 1 listopada nie będziemy zamieniać negatywnej energii, która dochodzić będzie. Stworzony zostanie klosz nad piramidą kryształową i te energie będą odsyłane z powrotem do osób, które wysyłają taki rodzaj energii. Rozumiecie o co chodzi?

WSZYSCY:
Tak… tak…

SAMUEL:
Ale pytajcie dalej.

KRYSTYNA:
Ja dziękuję już.

SABINA:
Mam pytanie związane z Egiptem. Czy byłaby taka możliwość, by pojechać na przykład z kamerami do Egiptu w trakcie tego, co się będzie działo? Czy życzyłbyś sobie czegoś takiego?

SAMUEL:
O tym już mówiłem, kochani. Chcę, aby były kamery… bardzo czułe, w samej komnacie podczas ceremonii, jak również będzie to wszystko filmowane przez okres 12 godzin, gdy Piramida będzie zamknięta dla turystów. Będzie również filmowane wszystko, Sabinko, podczas ceremonii zewnętrznej, ale dostaniesz ludzi do pomocy, bo sama nie jesteś, kochana, w stanie zorganizować takiego przedsięwzięcia. Dobrze?

SABINA:
Dobrze, zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby to się udało. Samuelu, mam pytanie nawiązujące też do tego, co Krysia mówiła, czyli tego, co się dzieje w elektrowni Fukushima w Japonii. To promieniowanie już jest nad Polską. Jak można się zabezpieczyć, bo jednak niedostępne są, tak naprawdę, produkty takie jak jodek potasu, czy płyn lugola, normalnie. Co można ewentualnie zażywać, co pomogłoby w tej sytuacji?

SAMUEL:
A co ja cały czas proponuję? Macie spożywać złoto… kryształ… magnez. Poza tym – nauczcie się stawać w piramidzie światła – to każdy z was musi robić. A jeżeli człowieka dotyka choroba, to staje w piramidzie i fizycznej i mentalnej. Wtedy zostajecie oczyszczani z wszekich chorób, ale to będzie mówione na Konferencji o sposobie uzdrawiania, które jest potrzebne każdej istocie ludzkiej. Ty pytasz o jod. Mówiłem wcześniej – macie łykać jod jako suplement diety, który jest dostępny w tym waszym internecie. Tak kochana… poszukajcie. Słucham Andrzeju.

ANDRZEJ:
Witaj Samuelu, dziękuję bardzo, że tutaj Ania jest z nami i możemy porozmawiać. Rozumiem, że w przypadku chorób, gdy mówisz o „piramidzie światła“ mamy pracować z energią światła?

SAMUEL:
Andrzeju, energia światła – owszem. Jak najbardziej i każdy powinien o tym usłyszeć. Ja dodatkowo, na Konferencji chcę podać bardzo skuteczne techniki, które będą pomocne przy chorobach. Ja to nazywam – konflikt między ciałem a duszą. O tym chcę mówić też na Konferencji, bo nie będzie lekarstwa na te choroby, które was niestety, czekają. Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Samuelu, powiedziałeś, że każdy z nas będzie miał zadanie. Jeszcze nie podałeś konkretnego zadania Iwonie i mnie. Czy możesz powiedzieć coś dokładniej?

SAMUEL:
Dla ciebie Andrzeju jedno zdanie – zawsze możesz kontaktować się z Anią, dobrze?

ANDRZEJ:
Tak, oczywiście…

SAMUEL:
I zawsze ona jest do naszej dyspozycji, Andrzeju. Zrozumiesz to za jakiś czas. Pamiętaj o tym, to jest bardzo ważne, kochany. Dla Iwonki – Iwonka czeka na sygnał… czeka na sygnał kiedy ma zacząć, ale jeszcze nie teraz. Jeden… dwa… trzy anioły już prawie macie. Ta piękna blondynka sama się zgłosi, ale będziecie czujni, Andrzeju, pomalutku. Słucham.

ANDRZEJ:
Mamy głęboką wiarę, że rozpoznamy ją w momencie, kiedy się zgłosi.

SAMUEL:
Nie kpij Andrzeju…

ANDRZEJ:
Nie, nie kpię… broń Boże. Czy możemy jakoś pomóc Lucynce?

SAMUEL:
Mówiłem wcześniej – Lucyna jest zmęczona… Lucyna jest zmęczona psychicznie… Sama się odsunęła, ale ja ją za to bardzo ukochałem. Teraz mówię przez Anię, ale Ania nie jest ostatnim przekaźnikiem. Będą następne. Andrzeju, to nie będzie tak jak teraz – kończę mówić przez Lucynę, zaczynam mówić przez Anię. Przyjdzie taki czas, że będę mówił jednocześnie przez cztery osoby, ale to jest jeszcze przed wami. Doczekasz się Andrzeju, obiecuję, a Iwonka przedstawi to na filmie. Pamiętaj kochana. Zastanawiasz się jak to będzie?

IWONA:
Pamiętam Samuelu i czekam na ten sygnał. Nauczyłam się przez te lata, że nic „nie pogonię, nic nie popędzę“… Czekam na sygnał.

SAMUEL:
Ale będziesz przekazywać informacje w tym filmie tak, aby do ludzi trafiało w serca… Rozumiesz Iwonka?

IWONA:
Tak, oczywiście… Z waszą pomocą wiem, że tak będzie.

SAMUEL:
Ten film ma podnosić wibracje ludzi… Ten film będzie leczył ludzi. Po ceremonii zrozumiesz o co mi chodziło. Słucham ciebie Andrzeju.

IWONA:
Dziękuję.

ANDRZEJ:
Samuelu, dzieją się dziwne rzeczy na Ziemi. Na przykład wiem, że wymiera wiele pszczół. Jaki jest powód tego, że wymierają pszczoły, że giną całe ławice ryb?

SAMUEL:
Zmienia się wibracja waszej Planety. Spowodowana jest ona przez Planetę X, przez Słońce. Tak nie powinno być, ale w ten sposób się odbywa. Tak samo ludzie będą odchodzić nie wiadomo z jakiej przyczyny. Dużo zwierząt, owadów i ludzi – poodchodzi. Dla nas… dla nas to wielka radość witać wszystkie dusze u nas… w domu, a wam pozostaje tylko ból. Proszę o to, abyście napisali ładnie o tym na waszej stronie, chociaż ludzie niektórzy będą znowu „obrzucać was błotem“, że jak z tak wielką miłością my do was idziemy, a tu ludzi wam zabieramy. Chcę, abyście wiedzieli, że my będziemy schodzić do was, na Planetę Ziemia, aby wam pomóc. A te niskie energie muszą zrobić miejsce nam. Słucham Andrzeju.

ANDRZEJ:
Dziękuję Samuelu za tę odpowiedź. Powiedz mi, jak oceniasz obecną sytuację w Egipcie? Czy wszystko się dzieje według tego, jak zaplanowaliście?

SAMUEL:
Nie czujesz tego Andrzeju? Przecież doskonale o tym wiesz. Tak, my jesteśmy inicjatorami tego wszystkiego, co się wydarzyło w Egipcie i niech tak zostanie. Nasz człowiek zostanie na odpowiednim miejscu, aby otwierać wam drzwi, Andrzeju. Doczekaliście się kochani, ale ja pilnuję cały czas. Nie mogę „odpuścić“, muszę pilnować cały czas. Andrzeju – wytrzymajcie, kochani – wytrzymajcie te wszystkie obelgi i zobaczycie kochani, ja wam to obiecuję. Po ceremonii będzie już zupełnie inaczej. Ludzie będą was kochać za to, co robiliście. Dobrze kochani?

ANDRZEJ:
Samuelu, do obelg jesteśmy przyzwyczajeni, bo już od wielu lat doświadczamy zarówno tych bardzo dobrych, bardzo ciepłych reakcji, jak również tych negatywnych. Na negatywne – nie zwracamy uwagi, za ciepłe – dziękujemy. Tak, że to nie jest dla nas żadna nowina, że będą negatywne reakcje.

SAMUEL:
Jestem z wami i was prowadzę. Ufajcie nam. Macie jeszcze pytania?

ANDRZEJ:
Tak, czy sytuacja w Libii jest jakimś zagrożeniem dla świata?

SAMUEL:
Tak, tam powstanie… stamtąd właściwie wyjdzie płaczący, wodny grzyb. Daję sześć miesięcy, ale tak musi być Andrzeju. Wy możecie wysyłać miłość i światło, ale przykro mi – człowiek człowiekowi sam robi taką krzywdę. Słucham.

KRYSTYNA:
Może w międzyczasie ja zadam jeszcze jedno pytanie Samuelu, związane z moim zadaniem i z tym, co ma nastąpić. Powiedz mi jaką rolę ma spełnić Święty Gral i Arka Przymierza w całym procesie podniesienia wibracji Ziemi?

SAMUEL:
To jest twoje zadanie, nie moje. Ty dostałaś to zadanie Krystyno, a już chcesz znać odpowiedź.

KRYSTYNA:
No… bardzo ciężkie zadanie…

SAMUEL:
Dasz radę…

KRYSTYNA:
Proszę, ukierunkuj mnie jeszcze… Mam znaleźć sens i znaczenie Arki i Świętego Grala, tak?

SAMUEL:
Porozmawiamy o tym Krystyno, w Egipcie.

KRYSTYNA:
Dobrze…

SAMUEL:
Słuchaj serca… słuchaj kochana, znajdziesz odpowiedź.

KRYSTYNA:
Bardzo ci dziękuję…

DANUTA:
Samuelu, chciałabym zapytać jeszcze o ceremonię, o czym była mowa wcześniej – o piramidce, która ma leżeć na dwóch złotych prętach. Czy te złote pręty mają być wykonane ze szczerego złota?

SAMUEL:
Ze szczerego złota będą one wykonane. Jaki będzie napis na nich – powiem w Egipcie.

ANDRZEJ:
Czy my mamy te pręty wykonać, czy one mają być znalezione?

SAMUEL:
Pręty zostaną wykonane z waszej inicjatywy, nie będą one znalezione, Andrzeju. To wy będziecie mieli takie zadania. Jak będzie ułożona kryształowa piramidka na dwóch złotych prętach w sarkofagu – pokażę Ani, gdy ona będzie tam. Andrzeju, miałeś jej powiedzieć, że nie ma się denerwować, gdy coś będzie się działo z jej ciałem nie tak, jak normalnie. Pamiętasz o tym?

ANDRZEJ:
Tak, pamiętam. I będę o tym mówił kilkakrotnie, szczególnie jak będziemy w Egipcie.

SAMUEL:
I to, że będzie nas oglądać nie jako „migawki uciekające“. Będzie stała i z nami rozmawiała i będzie wszystko nagrywała na wasz prezencik. Dobrze?

ANDRZEJ:
Dobrze.

DANUTA:
Samuelu, spotykamy się z tobą za pośrednictwem Ani co miesiąc. Za więcej niż miesiąc jedziemy do Egiptu. Czy kolejna sesja powinna się odbyć jeszcze przed wyjazdem, czy też już w Egipcie? Jeśli w Egipcie, to czy powinna się odbyć przed wejściem Ani do Piramidy?

SAMUEL:
W samym Egipcie będą dwie lub trzy sesje. Poza tym ja będę dużo mówił do Ani i ona będzie to wam przekazywać. To będzie kochani, ciągła praca. Nie jedziecie tam na wczasy. To będzie wasza praca, a poza tym, Ania już tak jest przyzwyczajona do mnie, do tego stanu, gdy teraz „siedzi sobie“ w kuchni ze swoimi aniołami.. Przyzwyczajona jest już do was, dlatego wy musicie też słuchać co ona będzie wam przekazywała ode mnie. Te rysunki, które ona próbuje sama naszkicować – ona ich nie rozumie. Ale Nassim będzie wiedział jak to pociągnąć dalej. Dobrze Andrzeju?

ANDRZEJ:
Tak, oczywiście. Postaramy się go odnaleźć też.

SAMUEL:
A jak nie – to ten drugi „magik“.

ANDRZEJ:
Czyli Dawid Wilcock…

SAMUEL:
Pamiętajcie…

ANDRZEJ:
No, jednego i drugiego mamy „na celowniku“.

SAMUEL:
Będzie dobrze…

DANUTA:
Samuelu, chciałam zapytać jeszcze ile ja mam czasu na znalezienie „szczupłego blondyna“?

SAMUEL:
Cztery anioły muszą być znane na czas Konferencji, Danusiu,

DANUTA:
Tak.

SAMUEL:
Uśmiechnij się, bo dasz radę.

DANUTA:
Czyli nie jest to zadanie do zrobienia na przykład w miesiąc?

SAMUEL:
Do Konferencji, kochana.

DANUTA:
Dobrze, dziękuję bardzo.

SAMUEL:
Słucham.

ANDRZEJ:
Jeszcze jedno pytanie, takie bardziej prywatnej natury. Samuelu, wielu ludzi – i ja też to odczuwam – ma taki bardzo wyraźny szum w uszach, czasami taki pisk. Skąd to się bierze i czy można coś z tym zrobić?

SAMUEL:
Tabletkami sobie, niestety, pogarszacie stan. Mówiłem to, że to jest zmiana poziomu wibracji, a nie choroba… choroba medyczna. Przecież o tym wiecie. Co ja mogę zaproponować? Bezpieczne ziółka na krążenie krwi i dotlenienie mózgu. Znany, ceniony miłorząb, ale o glistniku też nie zapominajcie. Nie wszczepiajcie sobie implantów, bo niszczycie sobie słuch. W momencie zmiany wibracji na naszej Planecie te implanty będą bardzo przeszkadzać. Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Tak, rozumiem. Samuelu, obiecałeś, że pod koniec powiesz nam jeszcze parę słów, więc może powiesz to, co chciałeś powiedzieć?

SAMUEL:
Tak Andrzeju. Kryształowa piramidka zostanie wniesiona do Piramidy dwa kwadranse przed godziną 11:00, jedenastego listopada roku 2011. W samej komnacie będą znajdować się cztery ziemskie anioły. Poza tym jestem ja, jest mój brat i jest wiele innych istot i kapłanów w tej komnacie. Chciałbym, aby to wszystko było zarejestrowane na waszych kamerach, ale nie chcę wielkiego rozgłosu i szumu wokół pierwszej ceremonii. Ścianami piramidy mentalnej zostanie ściągnięta energia z góry. Poprzez czubek piramidy mentalnej przez pięć kwadransów, będzie przechodziła energia do sarkofagu. Po pięciu kwadransach zostaje Piramida pusta i jest ona, Andrzeju, zamknięta do ceremonii następnej, która ma się odbyć na zewnątrz Piramidy. Będzie wtedy tylu turystów, Danusia, że oni na tym nie zbiednieją, jeśli zamkną Piramidę w tym czasie. Następnie, po 12-tu godzinach, czyli o godznie 23:00, będzie odbywała się ceremonia na zewnątrz Piramidy. Będzie dużo ludzi, a cztery ziemskie anioły zostaną zmieszane z ludźmi. To również będzie trwało pięć kwadransów. Na każdym boku Piramidy w półkolu stoją osoby. Jeden bok Piramidy jest lustrem i to półkole stworzone przez ludzi, jest również w środku Piramidy. Widziecie to?

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
Tak jest na każdym z czterech boków. Po Piramidzie fizycznej energia z ludzkich serc, kochani, z waszej miłości, wchodzi na sam czubek Piramidy fizycznej. Wtedy następuje połączenie energii z kryształowej piramidki do czubka Piramidy fizycznej i zostaje ta energia wystrzelona w kosmos. Wtedy ona łączy się z odpowiednimi planetami, gwiazdami… i tworzy płaszcz na waszej Planecie. Ale kochani, w tym momencie ziemia będzie się budzić, więc proszę – nie bójcie się, jeżeli ziemia się zatrzęsie, jeżeli piaski zaczną się przesuwać. To jest taki proces, kochani, bo energia będzie budzić wszystkie czakramy na waszej Planecie. One wszystkie wypuszczą tę energię, aby stworzyć płaszcz ochronny dla waszej Planety. O tym będę również mówił na Konferencji. Andrzeju, ty to narysujesz i dasz do rozrysowania dwóm „magikom“ w prawidłowy sposób. Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Tak, rozumiem. Czy tę informację możemy już podać w internecie?

SAMUEL:
Nie macie co pisać, a ludzie czekają, prawda?

ANDRZEJ:
Tak.

SAMUEL:
Napiszcie… napiszcie już. Jeszcze wiele innych, nowych informacji podam na Konferencji.

ANDRZEJ:
Tak, oczywiście.

SAMUEL:
To co, wpuszczamy Anię z powrotem?

ANDRZEJ:
Tak, poproś Anię, żeby jej świadomość przeszła do tego łoża.

SAMUEL:
Kocham was bardzo i dziękuję wam…

WSZYSCY:
Dziękujemy… dziękujemy bardzo za prowadzenie i pomoc.

(Wyprowadzenie Ani ze stanu zmienionej świadomości)

W sobotę, 12 marca 2011 sprawująca władzę w egipcie rada wojskowa dokonała wyboru nowego ministra starożytności. Został nim były dziekan wydziału archeologii uniwersytetu kairskiego Prof. Dr Alaa Eldin Shaheen.

Jak wiadomo, dr zahi hawass został usunięty ze swojego stanowiska na początku marca 2011 roku po wielu latach sprawowania władzy w najwyższej radzie starożytności.

Przypominam, że prof. Alaa eldin shaheen był kierownikiem sponsorowanej przez fundację „dar światowida” egipsko-polskiej misji archeologicznej w hawarze. Badania i wykopaliska w tym rejonie zostały wstrzymane przez dra hawassa 7 kwietnia 2009 roku.

Najwyższa rada starożytności, która do niedawna była częścią ministerstwa kultury w egipcie została przemianowana tuż przed ustąpieniem prezydenta hosni mubaraka na ministerstwo starożytności.

Uwaga!

W dniu 3 lipca 2011 roku odbędzie się w warszawie międzynarodowa konferencja z udziałem prelegentów z polski, z egiptu oraz ze stanów zjednoczonych.

Tytuł konferencji:

„projekt cheops – misja ratowania ziemi i ludzi poprzez energię wielkiej piramidy i energię miłości”

Szczegóły dotyczące programu, prelegentów oraz znaczenia konferencji wkrótce

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Danuta Nowaczyk, Iwona Stankiewicz, Andrzej Wójcikiewicz

ANDRZEJ: Sugestia lub pytanie od Andrzeja Wójcikiewicza
ANIA: Odpowiedź Ani Dolińskiej
DANUTA: Pytanie od Danuty Nowaczyk
IWONA: Pytanie od Iwony Stankiewicz
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości)

ANIA:
…Bańka powietrzna się otworzyła, już nie jesteśmy pod wodą… tylko jesteśmy w kościele… Jesteśmy w świątyni…

ANDRZEJ:
Co to jest za kościół? Gdzie on jest?

ANIA:
Bardzo duży, bardzo wysoki… Ja siedzę w pierwszej ławce, jestem sama w kościele…

ANDRZEJ:
Czy ten kościół coś dla ciebie znaczy?

ANIA:
Bezpieczeństwo… spokój… cisza…

ANDRZEJ:
Gdzie byś chciała przejść z tego kościoła? Czy chcesz się cofnąć głębiej?

SAMUEL:
Zostawmy ją w kościele Andrzeju.

ANDRZEJ:
Dobrze…

SAMUEL:
Witam was kochani.

WSZYSCY:
Witaj Samuelu…

SAMUEL:
W chwili przerwy dla Ani wskażecie jej najbliższy kościół, do którego ona się uda, aby wrócić z powrotem „sobą“. Możemy zaczynać, bo to będzie krótsza sesja, aniżeli była wczoraj. Czy jesteście gotowi?

ANDRZEJ:
Tak Samuelu… Jak się czujesz z nami?

SAMUEL:
Mam was otoczyć energią, abyście poczuli mnie?

WSZYSCY:
Bardzo prosimy…

SAMUEL:
To zamknijcie oczy… Ja, za pośrednictwem waszych aniołów wlewam przez czakry korony wasze – rożową, niebieską, fioletową energię, która wypełnia wasze ciała. Będziecie się czuć lekko i zrelaksowani, podobnie jak Ania. Poczujecie za chwilę „mrówki“ w waszych ciałach… Słucham.

ANDRZEJ:
Samuelu – kiedy powinniśmy… można tak to nazwać – „ujawnić“ Anię? Czy już teraz umieścić sesje w internecie, czy poczekać jeszcze parę tygodni?

SAMUEL:
Andrzeju, zanim wyleciecie do Egiptu ona musi już być „zaklimatyzowana“ w waszej Fundacji. Chcesz konkretny termin?

ANDRZEJ:
To znaczy… To jest decyzja, którą musimy podjąć, ale mam prośbę, żeby to była decyzja wspólnie z tobą, bo wy to inaczej widzicie z góry, niż my tutaj z dołu.

SAMUEL:
Andrzeju… dobrze. Tym razem podam dokładny termin. Koniec lutego sesja będzie w internecie.

ANDRZEJ:
Dobrze…

SAMUEL:
Słucham.

ANDRZEJ:
Samuelu, jest w Polsce coś, co się nazywa Suplement KI. Skład tego suplementu ty podałeś poprzez Lucynę i tam jest złoto, kryształ górski i magnez. Czy te proporcje, które podałeś przez Lucynę są najlepsze do składu tego suplementu, który w tej chwili sprzedajemy w Polsce.

SAMUEL:
A dlaczego w to wątpisz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Ja nie wątpię, tylko powiedziano mi, że te proporcje – być może – powinny być inne. Po prostu chciałem sprawdzić czy to, co mamy jest rzeczywiście najlepsze z możliwych?

SAMUEL:
Powiem krótko – ten skład jest idealny dla większości ludzi, ale to nie wszystko. Dokładnie wiecie o tym, że musi być do tego wiara, nadzieja i energia. I wtedy ten skład daje sto procent zwycięstwa w oczyszczaniu, we wzmacnianiu i w powrocie do zdrowia. Nie kombinujcie Andrzeju ze zmianą składu – chociaż to jeszcze przed wami, ale nie teraz Andrzeju. Słucham.

ANDRZEJ:
Tak, ja rozumiem, że najważniejszym w zasadzie składnikiem jest złoto, bo tak jak powiedziałeś już dawniej – złoto było elementem… było budulcem przy tworzeniu rasy homo sapiens.

SAMUEL:
I niech tak zostanie Andrzeju…

ANDRZEJ:
Dobrze… Moje następne pytanie dotyczy tej sesji publicznej, w której ma wziąć udział Ania. Czy to ma być podobna sesja publiczna, jak to było zrobione z Lucyną? Czy powinniśmy zorganizować coś w rodzaju sympozjum, gdzie będą również wykłady innych osób i zakończone sesją hipnozy z Anią?

SAMUEL:
To już wasza w tym głowa, po to jesteście tutaj. Ale to nie będzie sesja taka, jak była zazwyczaj z Lucyną. Nie będzie pytań od ludzi. Ty wprowadzisz Anię, z pomocą Bolesława w głęboki trans i ja będę kierował. Ja będę mówił do ludzi. Można zrobić konferencję bo chcę, aby to było głośne, Andrzeju. Pytaj.

ANDRZEJ:
To właśnie bardzo ciekawa informacja, że można zrobić przy okazji konferencję, na którą można zaprosić kogoś, kto mógłby bardzo podkreślić ważność tego wydarzenia. Jest taki naukowiec, który nazywa się Nassim Haramein, który mówi bardzo mądre rzeczy, ale nie możemy nawiązać z nim kontaktu, bo nie odpisuje na nasze maile. Czy może wyczuwasz jego energię?

SAMUEL:
To wy się skupcie na nim… Myślcie o nim…

ANDRZEJ:
Skupiamy się… (chwila ciszy)…

SAMUEL:
Jak zwykle powiem wam, co Ania widzi.

ANDRZEJ:
Dobrze…

SAMUEL:
Idą sznury… od was idą sznury… Zwijają się…w bardzo gruby sznur, który idzie głęboko pod ziemię… Jest ta energia, ale ona się plącze i jest bardzo mocno przymocowana pod ziemią. Zrozumieliście?

ANDRZEJ:
No… nie bardzo jeszcze… Czy to znaczy, że on ma „ręce związane“ mówiąc symbolicznie?

SAMUEL:
Chcecie go poprosić, aby był na konferencji?

ANDRZEJ:
Chcemy nawiązać z nim kontakt, bo mówi bardzo mądre rzeczy na temat Egiptu, na temat Piramidy, które są zbliżone do tego, co dotychczas dowiedzieliśmy się przez Lucynę i przez Anię.

SAMUEL:
W pewnym momencie „wyskoczy z trampoliny“. Bądźcie cierpliwi… wyskoczy. Bądźcie cierpliwi…

ANDRZEJ:
Acha, czyli to jest jakiś sensowny kierunek, żeby z nim nawiązać kontakt?

SAMUEL:
Powiem wam co Ania widzi.

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
Jest gładka woda… i z tej wody, jak wulkan, wypływa ogrom następnej wody. I on wypływa z podziemi. On będzie dla was i to dobry kierunek. Zrozumieliście?

WSZYSCY:
Tak…tak…

IWONA:
Witaj Samuelu drogi…

SAMUEL:
Witam…

IWONA:
Samuelu drogi – ponieważ po raz kolejny ulega zmianie możliwość i termin spotkania Ani z Lucyną… Słyszałeś jak w tej chwili sytuacja wygląda.  Czy to jest w ogóle realne w najbliższym czasie i co o tym sądzisz?

SAMUEL:
Tak, jak mówiłem wczoraj – energia ziemska… bardzo mocno wchodzi w moją Lucynkę… Ale tak kochani, miało być. Pytasz o termin? Pytasz kiedy? W ciepłe dni Iwonka. Ustalę… ustalę ja i nie tylko ja. A Lucynce cały czas wysyłajcie miłość… światło… i proście, proście te anioły, żeby ją chroniły. To wszystko na twoje pytanie Iwonka.

IWONA:
Bardzo dziękuję.

DANUTA:
Witaj Samuelu.

SAMUEL:
Witam.

DANUTA:
Dzisiaj nie mam tak dużo pytań, ale parę mam. Dużo rozmawialiśmy między sobą na temat tego, że w naszym życiu wiele rzeczy jest zdeterminowanych, że jesteśmy prowadzeni, ale mamy też wolną wolę. Jak nauczyć się rozgraniczać to, co jest nam dane – odnaleźć ścieżkę, którą mamy iść – od tego, co jest kierowane tylko i wyłącznie naszą wolą?

SAMUEL:
Odpowiem bardzo prosto – poza tym, wszyscy o tym wiecie. Schodząc tu, jako dusze w ciała fizyczne macie wytyczone drogi, macie wytyczone zadania, lekcje do przerobienia. To są punkty, przez które musicie przejść. Jednak wasza wola jest waszą wolą. Chcecie przerobić lub nie chcecie przerobić danej lekcji. Wiem, że tego nie zrozumiecie dzisiaj, bo to nie jest na poziomie ludzkim do zrozumienia. Zastanawiacie się „co by było gdyby…“ Ale wybrałaś… wybrałaś Danka tą drogę, więc tą drogą powinnaś iść. A takim przypomnieniem z tamtych czasów, gdy byliście w domu naszego Ojca – zapewne każdy z was ma tak zwane „deja vue“. Macie to, prawda?

DANUTA:
Tak…

SAMUEL:
Jest to przypomnienie, że idziesz prawidłową drogą, bo ty sobie tą drogę obrałaś już do góry. Więc to jest znak, to jest sygnał, że to jest „ta autostrada“, kochani. Bądźcie czujni… wysubtelnijcie się na te sygnały. Odpowiedziałem?

DANUTA:
Tak Samuelu i dziękuję. Pozwolę sobie zapytać jeszcze w temacie związanym z książkami, choć może to jest sprawa dość prozaiczna, ale ponieważ nie wychodzi mi z książką francuską Andrzeja, ciągle są problemy z korektorem i nie mogę tej książki wydrukować. Nie wiem jak odczytać te sygnały. Czy jest to znak, że nie powinnam drukować tej książki, czy też to jest znak, że po prostu – ma to się stać później?

SAMUEL:
Na to musi przyjść czas, Danusia. Jednakże podpowiem ci coś: lotos z kryształu i książka francuska są połączone ze sobą, przed znalezieniem tłumacza na język francuski. To jest piękna energia, która pójdzie w tę stronę i ty to zrobisz Danusia. Zrozumiałaś?

DANUTA:
Nie do końca. To znaczy, że mam znaleźć kryształ górski w kształcie lotosu?

SAMUEL:
Raz… dwa… trzy… cztery… pięć… sześć – kropka. Raz… dwa… trzy… cztery… pięć – kropka. Raz… dwa… trzy – kropka. Płatki to są. Jest piękny kwiat z kryształu. Symbol francuski jest na kwiecie. To jest energia, która pójdzie w tę stronę. Teraz zrozumiałaś Danusia?

DANUTA:
Tak… myślę, że tak.

SAMUEL:
Kocham cię…

DANUTA:
Ja ciebie również Samuelu…

SAMUEL:
Słucham.

DANUTA:
I ostatnie pytanie. Chodzi mi o piramidy Merkaby robione przez Michała. Czy one faktycznie mają w sobie moc, pomagającą człowiekowi wejść w odmienny stan świadomości, w głęboką medytację?

SAMUEL:
Jeżeli ktoś się zaprze i powie, że „nie“ – nie ma cudu. Energia nie przejdzie w niego, bo stworzy sobie „blachę“, bardzo mocną i potężną nad sobą. Jeżeli ty wierzysz, chcesz, czekasz, prosisz – cuda będą się działy. Spróbuj. Ale mają… mają ogromną siłę i moc dla ludzi i dla Ziemi, i dla roślin, i dla zwierząt. Spróbuj Danusia, sama poczujesz. Słucham.

DANUTA:
Bardzo dziękuję – na pewno spróbuję. Drogi Samuelu, ja już nie mam więcej pytań, dziękuję bardzo.

ANDRZEJ:
Samuelu, ja jeszcze mam pytanie, czy na waszym poziomie, w świecie duchowym, istnieją istoty duchowe, które chcą przeszkodzić w Projekcie Cheops?

SAMUEL:
Oczywiście Andrzeju… nie zauważyliście tego? Cały czas rozmawiacie o tym. Im bardziej wasza Misja będzie świecić, tym więcej „czerwonych piorunów“ będzie próbowało przeszkodzić w tym dziele. To nie jest tak idealnie – musi być taka kolej. Dlatego ja was proszę – miejcie szczere intencje, nie wahajcie się, módlcie się i bądźcie wykąpani w miłości i świetle, żebyście wy byli mocną energią do zrealizowania tego dzieła. Ale my chronimy was cały czas. I nie tylko Anię chronimy – wy wszyscy jesteście pod naszą opieką, jak każdy człowiek na Ziemi. Ale wy – jesteście prowadzeni. Słucham.

ANDRZEJ:
Skąd się biorą te energie? Czy te istoty duchowe nie podlegają prawom boskim?

SAMUEL:
Skąd się biorą te energie? Bardzo prosto ci odpowiem Andrzeju… bardzo prosto. Są to wasze myślokształty… ludzkie myślokształty. To, co człowiek pomyśli jest energią. Połącz teraz wszystkie energie ludzi, którzy myślą w nie taki sposób, jak powinni – i to są te energie. Dlatego musicie wszystkich „zarażać“ w cudzysłowiu – miłością, nadzieją i wiarą. I dlatego musicie walczyć… może nie „walczyć“, ale zarażać ich miłością. Słucham.

ANDRZEJ:
To bardzo ciekawa odpowiedź. Czyli – w sumie można powiedzieć, że nie są to „istoty duchowe“ sensum stricte, tylko energie powstałe z myślokształtów?

SAMUEL:
A czym się karmią istoty duchowe, Andrzeju?

ANDRZEJ:
Nie wiem…

SAMUEL:
Są… są energie, które są też pochłaniane w bardzo szybki sposób przez… duchy (?) – dla was takie określenie niech będzie – i one wtedy mają siłę. Jasno wytłumaczyłem to?

ANDRZEJ:
Rozumiem, że są to istoty duchowe, które się żywią negatywną energią – to masz na myśli?

SAMUEL:
Myślami ludzi… dokładnie. Dlatego miejcie czyste myśli, łączcie się z nami i wysyłajcie, wysyłajcie w świat do innych ludzi. O to, od samego początku was prosimy. Prawda?

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
I słucham.

ANDRZEJ:
Ja już nie mam więcej pytań… Może Iwonka jeszcze…?

IWONA:
Ja Samuelu chciałabym cię poprosić o jeszcze jedną rzecz, mianowicie wkrótce wyjdzie nowa książka Andrzeja i bardzo proszę cię o taką twoją „pieczątkę“, twoje światełko dla tej książki i dla tego wszystkiego, co robi Danusia w tym kierunku również.

SAMUEL:
Obiecuję i słowa dotrzymam. Jesteście wszyscy pod moją opieką. Czy macie jeszcze jakieś pytania?

DANUTA, IWONA:
Bardzo dziękujemy… dziękujemy bardzo.

ANDRZEJ:
Chcielibyśmy ci bardzo podziękować za twoją opiekę, za twoją miłość i za prowadzenie nas w kierunku ochrony Ziemi. Dziękujemy bardzo Samuelu.

SAMUEL:
I przekażcie tą miłość dalej. Również dziękuję wam. Do usłyszenia za miesiąc – mam nadzieję.

ANDRZEJ:
Do usłyszenia… oczywiście.

IWONA:
Dziękujemy….

ANDRZEJ:
Teraz rozumiem, że mogę już Anię wyprowadzić z tego stanu zmienionej świadomości?

SAMUEL:
Do usłyszenia… tak.

ANDRZEJ:
Dobrze…

(Wyprowadzenie Ani ze stanu zmienionej świadomości)

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Danuta Nowaczyk, Iwona Stankiewicz, Alicja Nowaczyk, Andrzej Wójcikiewicz

ANDRZEJ: Sugestia lub pytanie od Andrzeja Wójcikiewicza
ANIA: Odpowiedź Ani Dolińskiej
DANUTA: Pytanie od Danuty Nowaczyk
IWONA: Pytanie od Iwony Stankiewicz
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości)

ANIA:
…Weszłam pod tą wodę, w tej całej kuli powietrza. Ta kula powietrza się pod wodą rozłożyła i po prostu – siedzę pod wodą… wraz z moimi aniołami, ale Samuel też jest, obok…

ANDRZEJ:
W takim razie – witam Samuela. Czy może już przez ciebie mówić?

SAMUEL:
Dałem Ani 5 minut i tobie Andrzeju dałem 5 minut… Witam was serdecznie – to ja, Samuel.

ANDRZEJ:
Witamy cię Samuelu, bardzo cieszymy sie, że znowu z nami jesteś.

SAMUEL:
To ja cieszę się, że z wami jestem tutaj, że udało się doprowadzić do tego spotkania, bo mamy naprawdę wiele do omówienia.  Zaczynajmy więc…

ANDRZEJ:
Samuelu – mam do ciebie prośbę, żebyś odstawił świadomość Ani gdzieś poza jej ciało… Powiedz mi – jak oceniasz obecną sytuację w Egipcie?

SAMUEL:
Na początek powiem tak…  Miała siedzieć przy stole, ale uciekła do sypialni…  A skąd Danusia wiedziałaś, że Ania w sypialni będzie?

DANUTA:
To mi przyszło do głowy, że tam będzie się czuła bezpiecznie, bo już pościeliłam jej łóżko.

SAMUEL:
Niech sobie tam siedzi…  Tak więc – zaczynajmy, bez świadomości Ani. Andrzeju – powtórz proszę pytanie.

ANDRZEJ:
Jak oceniasz obecną sytuację w Egipcie?

SAMUEL:
Następuje oczyszczenie Andrzeju.  Wczoraj mówiłem już to Ani i Danka o tym też wie.  Powiem z innego punktu widzenia, z naszego punktu widzenia Andrzeju. To, co ma się wydarzyć pod koniec tego roku musi mieć piękną atmosferę i czystą ziemię egipską.  To, co się dzieje teraz w Egipcie jest oczyszczaniem ze strachu, z obłudy, dyskryminacji – i co jeszcze chcecie sobie dopowiedzieć…  Pytasz jak sytuacja wygląda?  Nie zakończy się to w ciągu dwóch tygodni.  Jeszcze rozleje się dużo krwi – niestety Andrzeju.  Pytaj.

ANDRZEJ:
Jakie będzie zakończenie tego?  Co się zmieni?

SAMUEL:
O który czas pytasz?

ANDRZEJ:
O czas obecnego roku… Bo rozumiem, że parę tygodni, czy parę miesięcy potrwa to, co teraz się dzieje, że będzie może nowa władza, że może zmienią się władze Najwyższej Rady Starożytności – szczególnie w tym kierunku, który nas interesuje.

SAMUEL:
Kiedyś powiedziane było, że Strażnik Piramidy zostanie odsunięty – prawda?

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
I to już jest w niedalekiej przyszłości, Andrzeju.  Do pierwszego półrocza wszystko musi się już wyklarować.  Będzie burzliwie w Egipcie… Ale wasz wyjazd będzie jak najbardziej aktualny. Słucham.

DANUTA:
Samuelu, my byśmy chcieli jechać w jak najbardziej dogodnym czasie.

SAMUEL:
Sytuacja pokaże. Ja pragnę, aby „wszystko zakwitło“, bo to musi być ten czas.  Tu już musicie śpieszyć się i iść do przodu. Czas pokaże kochani, doskonale o tym wiecie. Już niebawem się okaże. Nie gorączkuj się Danka,  do Indii pojedziesz, masz tam swoje zadanie do zrealizowania.  Jak wcześniej mówiłem – Michał odejdzie, nie podejmie się tego zadania.  Daję to tobie, Danka, na twoje dłonie i wierzę w twoje szlachetne serce, że dasz radę.  Ufam tobie Danka i słucham.

DANUTA:
Dziękuję bardzo Samuelu za zaufanie, za to, że dajesz mi to zadanie. Z ogromną radością i chęcią na pewno je wykonam, jeżeli tylko będę miała pomoc z waszej strony, a wierzę, że ona będzie.

SAMUEL:
Już idealnie to naszkicowaliście w książce Andrzeja, „złapaliście“ o co mi chodzi.  Jeszcze macie czas… jeszcze macie czas. Ułożycie, jak wam będzie pasowało. Moment, w którym piramidka będzie robiona – bo to nie jest koniec tego dzieła.

DANUTA:
Co to znaczy?

SAMUEL:
To powiem na sesji publicznej, która się odbędzie w ciepłe dni. Wtedy, dużo powiem gdzie ten nośnik energii będzie przechowywany, jak i przez kogo – będzie ładowany, kiedy zostanie wniesiony i w jaki sposób do Piramidy.  Ale to powiem w ciepłe dni…

DANUTA:
Samuelu – już się boję. Sesja publiczna i tego typu informacje, tak ważne?

SAMUEL:
Sesja publiczna będzie tylko i wyłącznie po to, aby ludzie zrozumieli, że nie tylko Lucynka prowadziła piękne dzieło. Sesja publiczna będzie pokazaniem następnej medium. Ale, w dniu dzisiejszym mogę wam powiedzieć również, że na Ani – nie kończy się to, przez kogo ja przemawiam. Miejcie oczy otwarte – one nie są jedyne, przez które mówię.

DANUTA:
Czy to znaczy, że pojawi się jeszcze jedna osoba lub inne osoby?

SAMUEL:
Pojawią się trzy osoby.  Kolejne trzy osoby, przez które dostaniecie dodatkowe informacje, ale te osoby pojawią się pod koniec roku.

ANDRZEJ:
Dobrze o tym wiedzieć Samuelu, ponieważ często zgłaszają się do nas osoby, które twierdzą, że ty przez nich przemawiasz. I czasami, te informacje są bardzo sprzeczne z tym, co mówiła Lucyna,  a my nie wiemy, czy ta osoba ma rzeczywiście kontakt z tobą, czy jakaś inna istota duchowa podszywa się pod ciebie?

SAMUEL:
Musicie być bardzo czujni – zostaliście wybrani. Wy, mądre głowy. Wy musicie być bardzo czujni, Andrzeju.  Dlaczego zaufaliście Ani – powiedz sam?

ANDRZEJ:
Dlatego, że to wszystko, co powiedziałeś przez Anię sprawdziło się na poziomie fizycznym jeśli chodzi o to, co stało się z Lucyną – że ona się odsunie. Jak sam wiesz – odeszła od Fundacji. Nie wiemy, jak mamy dalej z nią postępować?

SAMUEL:
Kochajcie ją, wysyłajcie jej miłość, wspierajcie ją, ale dajcie jej odpocząć.  Powiem inaczej – Lucynka powinna odpocząć. Za duży jest przypływ energii, który ona odbiera ze świata fizycznego. Nie wiem, czy to zrozumiecie. Powiem jeszcze – nic na siłę, Andrzeju. Trzeba uszanować decyzję Lucyny, ale uwierz mi, że pod koniec roku, ona będzie z nami wszystkimi, będzie, będzie z wami Andrzeju.

ANDRZEJ:
My głęboko w to wierzymy, że Lucyna będzie, zresztą powiedziałeś już przedtem, że ona wróci…

SAMUEL:
I wróci Andrzeju.  Tak jak Iwonka mówi – każdy ma swoją lekcję. I wy to ludzie czujecie i wiecie. Ja to śmiało powtarzam – trzeba walczyć z tymi niskimi energiami i to się nie ma czego wstydzić kochani. To jest wasze… ludzkie.

ANDRZEJ:
Ale skąd się biorą te niskie energie? Skąd tyle agresji ze strony niektórych ludzi?

SAMUEL:
Kochani, Fundacja polska – powiem – jest liderem. Wy będziecie kochani prowadzić, wy pracujecie czystą energią.  Niech się nie śni nikomu, aby kombinować w sprawy materii i finanse. Nie lubimy tego. Żadnych kłamstw – nawet w dobrym słowa tego znaczeniu, że chcecie pomóc. Wolelibyśmy, abyście unikali tego – wiesz do czego dążę Andrzeju?…

ANDRZEJ:
Tak, wiem do czego dążysz, z tym, że my – nie wiemy rzeczywiście jaka sytuacja jest w Egipcie i kto może załatwić te pozwolenia. Ktokolwiek załatwi – temu pomożemy i to jest szczere.

SAMUEL:
Ja wiem Andrzeju… Maria wam też pomoże. Lucyna jest z wami sercem, chociaż buntuje się na zewnątrz. Chicago – zobaczycie – jak wy się pięknie połączycie. Teraz jest chaos, ale w listopadzie wy wszyscy się połączycie. To będzie i płacz, radość, szczęście – uwierz mi Andrzeju, taka jest kolej. Słucham.

IWONA:
Witaj Samuelu…

SAMUEL:
Witam kochana…

IWONA:
Chciałam cię bardzo pozdrowić i podziękować, że jesteś z nami. Jeżeli pozwolisz, to ja wrócę bardziej do naszych „ziemskich spraw“ i zapytam, o taką rzecz – Uniwersytet w Kairze chce z nami dalej współpracować – ponownie.  Czy jest nadzieja i szansa, że dzięki nim „postawimy stopę“ w Gizie przy renowacji, czy przy grobowcach, na których nam zależy?

SAMUEL:
A nad czym Iwonka wy się zastanawiacie? Jedziecie… podpisujecie – i to jest droga, tak jak droga w Zagazig.

DANUTA:
Czy to jest droga do wykopalisk w Gizie, żeby wykopać faraona, czy też droga do dokopania się w Hawarze do Wielkiego Labiryntu?

SAMUEL:
Czy wy zrozumieliście kochani to, w ten sposób, że – wkładając wielką mumię, mumię, którą mieliście wykopać – do pustego sarkofagu, aby uruchomić ochronę, gdzie miało być urządzenie właśnie w tej mumii – to jest właśnie piramidka w piramidzie? O tym wiecie?

WSZYSCY:
Tak.

SAMUEL:
Więc dlaczego chcecie  upierać się  w poszukiwaniu teraz mumii?

DANUTA:
Samuelu, my się nie upieramy, my po prostu chcemy się upewnić, że podejmujemy właściwe kroki i że idziemy właściwą ścieżką.

SAMUEL:
Kochani… przecież ja was prowadzę… Nie zastanawiajcie się nad tym. Słuchajcie serca… Naprawdę słuchajcie serca. Ja przez nie mówię. Kair… Zagazig… to są wasze drogi do odnalezienia wejścia do Wielkiego Labiryntu. Ale to nie stanie się w tym półroczu. W przyszłym półroczu – macie wiele innych zadań. Chciałbym powiedzieć wam, że już dostaniecie, ale to jest pisane po roku 2012 – odnalezienie wejść. Wy musicie być gotowi… Umysłami i sercem musicie być gotowi na to, co zobaczycie, co odkryjecie.

ANDRZEJ:
Samuelu, czasami zdarza się, że podajesz informacje, że w tym roku, w 2011 roku dostaniemy pozwolenie na wykopaliska, czy w Gizie, czy w Hawarze. Teraz mówisz, że to będzie po roku 2012-tym. Czyli, w zasadzie o co chodzi, jeśli chodzi o te wykopaliska? Po co one nam w tej chwili są potrzebne, jeżeli do ochrony wystarczy tylko piramidka w piramidzie?

SAMUEL:
Trzymam twoją głowę Andrzeju… Moje dłonie, powiedzmy, trzymam na twoich skroniach… Zamknij oczy – poczuj… poczuj energię, którą ja teraz tobie daję, abyś zrozumiał i usłyszał mnie, Andrzeju. Zauważ te fioletowe spiralki, które wchodzą z twoich skroni do małego punkciku w twojej głowie…

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
… i posłuchaj kochany… Obiecałem i dostaniecie pozwolenia, ale odkrycie Wielkiego Labiryntu jest pisane po roku 2012. Powiedziałem również, że pozwolenia dostaniecie w drugim półroczu…

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
Ja deklaruję się i dotrzymuję obietnicy Andrzeju. Uruchomię wszystkie siły, aby dokończyć tego dzieła – a to, co mówiliśmy ostatnio o „poruszaniu się piasków“, to będzie miało miejsce również po ceremonii, więc bądźcie czujni. Chciałbym jeszcze coś dodać – można?

DANUTA:
Tak… prosimy.

SAMUEL:
Wasza Fundacja nie zakończy działalności po roku 2012. Będziecie mieli inne zadania, ale nie wolno wam przerażać się małym potknięciem finansowym. To się rozrusza… zapamiętajcie to. Nie wolno wam zamykać z tego powodu Fundacji. Przypomi wam się to za 2-3 lata. Słucham.

ANDRZEJ:
Dziękuję Samuelu – moje pytanie było po to, bo z tego co mówisz wynika, że wykopanie mumii faraona, który budował Wielką Piramidę nie jest w tej chwli konieczne, bo jest piramidka. W takim razie – do czego mamy dążyć, jeśli chodzi o wykopaliska?

SAMUEL:
Teraz ja do ciebie się uśmiecham i nie kłopocz się tak Andrzeju. Sam zobaczysz jak to wszystko się pięknie rozwinie. Zaufajcie nam i bądźcie czujni. Słucham.

IWONA:
Ja jeszcze tylko chciałam Samuelu powiedzieć, że dziękuję ci za tą obecną lekcję dla nas. Ja myślę, że tak małymi kroczkami coraz bardziej, coraz więcej jeszcze szlifujmy siebie i swoją pokorę. Dziękuję ci za tę lekcję.

SAMUEL:
Twoja lekcja dopiero Iwonko się zacznie…

IWONA:
O…. Nie wątpię…

SAMUEL:
… przy produkcji filmu – bo, to ciebie Iwonko czeka. Nie zapominaj o tym – ale to jeszcze trochę czasu.

IWONA:
Pamiętam… tak…

SAMUEL:
Słucham.

ANDRZEJ:
Samuelu, ja mam pytanie dotyczące energii, która ma być uaktywniona w Piramidzie. Czy to jest ta sama energia, która jest w Arce Przymierza?

SAMUEL:
Powiem wam co Ania widzi. Wyobraźcie to sobie też – normalnie, dużą piramidę fizyczną i odwróconą piramidę mentalną… Ceremonia… komnata… cztery osoby… To jeszcze będzie „dogadane“, jednakże Matka Ziemia puszcza energię przez piramidkę na szczycie piramidy mentalnej. Cztery Anioły uruchamiają piramidkę z kryształu w komnacie. Będzie robił się szum – bardzo potężna energia. Przez czubki piramidy mentalnej schodzi energia z kosmosu… uderza w piramidkę na szczycie piramidy mentalnej. Po 12 godzinach wystrzeli czubkiem, a zarazem odbiornikiem piramidy fizycznej. To nie jest idealnie ta sama energia, co w Arce Przymierza, ale jest potężną i zbliżoną energią. Istoty światła, które są – czyszczą teren. Po drugim półroczu zaczną schodzić bardzo szybko, aby nam i wam pomóc. Słucham.

DANUTA:
Samuelu, czy to, że zabezpieczenie Ziemi, czyli uruchomienie energii Piramidy i zabezpieczenie Ziemi ma być uruchomione jeszcze w tym roku – jaka jest tego przyczyna? Tyle się mówi o roku 2012, który ma być rokiem przełomowym… Dlaczego to zabezpieczenie ma być włączone już teraz w roku 2011?

SAMUEL:
Jedenastka Danka… jedenastka… To jest moja odpowiedź… zrozumiesz.

DANUTA:
Samuelu, mam takie pytanie – mam nadzieję, że cię nie urażę swoją niewiedzą. Próbuję to, chciałabym to jakoś zrozumieć na tyle, na ile nasz ludzki umysł jest w stanie to zrozumieć. Czy ty Samuelu i En-Ki jesteście tą samą istotą duchową, czy to są dwie różne istoty duchowe?

SAMUEL:
En-Ki… Samuel… Dla was – jesteśmy tym samym duchem… istotą. Jednakże mamy możliwość zmiany naszej świadomości i płynności. Ale nie obawiaj się Danka. Żaden inny duch, czy istota nie przemawia do was w tym momencie przez kanał, którym jest Ania. Tylko ja – Samuel. Odpowiedziałem na twoje pytanie?

DANUTA:
Dziękuję Samuelu… tak. Nie wynikało to z mojej obawy, tylko my – ludzie, wykorzystujemy swoją wyobraźnię do tego, żeby sobie nawet istoty duchowe jakoś wyobrazić. I czytając Ani wspomnienia z jej medytacji, spotkań, kiedy opisywała – jak ona ciebie widzi, to mówiąc do ciebie, myśląc o tobie – podobnie sobie ciebie wyobrażam. Jeśli chodzi o En-Ki z kolei, czytałam książki o nim, gdzie są zachowane stare wizerunki sumeryjskie, więc z kolei – on jakby przedstawia mi się inaczej. Ponieważ, również przekazy przez Lucynkę były trochę inne, mam na myśli – sam charakter, sposób mówienia różnił się od twoich przekazów Samuelu, które są dawane przez Anię. Są spokojniejsze, jest w nich bardzo dużo miłości, otuchy. Stąd moje pytanie.

SAMUEL:
Kochani, następne trzy osoby, które ja wybrałem, przez które będę mówił do was, również będą mówiły zupełnie innym – powiedzmy – językiem. To zależy kochani, od „przekaźnika“, od serca… To wszystko musi iść – bo tak jest – przez umysł danej osoby. Kochani – u Ani, przy ceremonii zostanie jeszcze „coś“ dodane. Otworzymy jej dodatkowy kanał, bo ona jest gotowa i ona sama o to poprosi. Ale to później… to później. Słucham.

DANUTA:
Samuelu, bardzo dziękujemy za to wyjaśnienie, bo myślę że wszystkim nam było ono potrzebne, bo czasami mieliśmy wątpliwości czy faktycznie osobowość człowieka wpływa na sposób przekazu.

SAMUEL:
Czy macie jeszcze jakieś pytania?

DANUTA:
Tak, jak bym chciała wrócić Samuelu jeszcze do kwestii Ani. Trochę obawiamy się, że po ujawnieniu jej jako osoby, przez którą teraz Samuelu przemawiasz, może ona się spotkać z jakimiś atakami słownymi… powiedzmy… z „niewiarą“ ludzi. W którym momencie i jak – my mamy zakomunikować światu, że Ania jest właśnie tą osobą?

SAMUEL:
Ania zrobi sesję publiczną w ciepłe dni. Będzie to jedna sesja. Ja wiem i szanuję wasze obawy, bo widzę co się dzieje. Ania jest wrażliwą osobą i może ją to bardzo boleć z tym, że ona jest w środku bardzo silna, a my jej pomagamy. To, co będzie mogła usłyszeć lub przeczytać na swój temat – my ją wcześniej przygotujemy na te niemiłe incydenty. Nie obawiajcie się tego. Ale, kochani, póki co – odradzałbym sesji publicznych takich, jak robiła Lucynka. Ona nie ma być przyrównywana „która była lepsza, która gorsza, czy to jest ona, czy nie ona“. Ona ma was doprowadzić do ceremonii. Jej zadaniem jest pomóc wam, abyście uruchomili ochronę dla waszej planety. A później zdziwicie się jaki będzie miły i sympatyczny odzew nie tylko w kierunku Ani, ale i w kierunku waszej Fundacji.

DANUTA:
Samuelu, ja nie tyle miałam na myśli robienie publicznych sesji z udziałem Ani, cały czas myślę o tym, że my jako Fundacja, która działa oficjalnie – mamy swoją stronę internetową. Z tych stron internetowych, ludzie dowiadują się – co się dzieje, jakie są postępy. Więc, chodzi mi właśnie o tę informację ukazania, czy pokazania, poinformowania poprzez internet na naszych stronach.

SAMUEL:
Oczywiście Danka… Oczywiście, że to w ten sposób ma się odbyć. Szczerze, prosto i z miłością. Nie obawiajcie się tego – my was pilnujemy.

ANDRZEJ:
Tak właśnie zrozumiałem, że te sesje, które robiliśmy dotychczas z Anią powinny być umieszczone na stronie.

SAMUEL:
Oczywiście Andrzeju… I wy kochani róbcie prywatne sesje częściej. Nie raz na pół roku. Czy jest taka możliwość?

DANUTA:
Z naszej strony jak najbardziej. Gdyby Ania miała czas i ochotę – to my bardzo chętnie.

ANDRZEJ, IWONA:
Jest… Zawsze… Oczywiście.

SAMUEL:
Kochani – minimum raz na miesiąc sesja powinna się odbyć i niech tak zostanie.

DANUTA:
Bardzo się cieszymy na to, że będziemy mogli z tobą rozmawiać tak często.

SAMUEL:
Po to jestem z wami.

DANUTA:
Samuelu, ja mam jeszcze takie pytanie związane z Anią i z sesjami hipnozy. Wcześniej na drodze Ani został postawiony Pan Bolesław. Dzięki sesjom z nim jesteśmy tu, gdzie jesteśmy. Teraz Andrzej wprowadza Anię w hipnozę. Czy obecnie – mówisz o częstych sesjach, że powinniśmy je mieć – czy to oznacza, że te sesje może prowadzić Andrzej i że Ania czuje się w nich tak samo bezpiecznie i dobrze?

SAMUEL:
Czy prowadzi Andrzej, czy prowadzi Bolesław – my jesteśmy wokół was. Nigdy nie jesteście sami na takich sesjach, a Ania jest bardzo chroniona nie tylko przez swoje cztery Anioły, które stworzyła, ale ja jestem tutaj. Pytasz o Bolesława. On był bardzo potrzebny i jest, Danka, potrzebny nadal. Nie odsuwajcie go.

DANUTA:
Nie mamy takiego zamiaru. Nie są takie nasze intencje… nie…

SAMUEL:
Gdyby nie on – gorzej wyglądałoby dotarcie tutaj mnie, Ani i was. To dzięki niemu Ania uwierzyła, że ma zdolności, i że jest medium. Wysłała wam historię swojego życia, więc rozumiecie o co chodzi. On jest jej bardzo potrzebny. Ale spotkania, które ja proponuję co miesiąc, oczywiście prowadzić będzie Andrzej.

DANUTA:
Bardzo dziękuję, to była bardzo ważna dla nas informacja.

SAMUEL:
Ja również dziękuję i do usłyszenia kochani.

WSZYSCY:
Do usłyszenia, do usłyszenia.

(Wyprowadzenie Ani ze zmienionego stanu świadomości)

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Bolesław Zarębski

BOLESŁAW: Sugestia lub pytanie od Bolesława Zarębskiego
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości)

BOLESŁAW:
Tak mamy zaplanowane, że chcę przesunąć Anię w ten czas przełomu i czas dziania się tych wszystkich dziwnych, powiedzmy – strasznych wydarzeń, które tam są zaplanowane dla nas, dla Ziemian… Właściwie, to możemy przystąpić od razu do tego momentu. Chciałbym, żeby Ania zobaczyła, o ile to jest możliwe i wskazane – ten czas przełomu i ten czas hipotetycznych kataklizmów, uderzenia tej komety… i tych tsunami… Policzę od trzech do jednego Ania się przesunie w czasie do roku 2012-tego i zobaczy to swoim wewnętrznym okiem. Uwaga – 3 – 2 – 1… już! Koniec roku 2012-tego, gdzie jesteś, co się dzieje na Ziemi?

SAMUEL:
To ja będę ci mówił co Ania widzi.

BOLESŁAW:
Proszę.

SAMUEL:
Chcesz grudzień 2012?

BOLESŁAW:
Bo to jest taka symboliczna data, to przesilenie zimowe.

SAMUEL:
Symboliczna data… I wysokie mury śniegu na dwa i pół metra…

BOLESŁAW::
Ale, w jakim miejscu? U nas, tu w Polsce?

SAMUEL:
Jesteśmy u nas, w Polsce. Ania chce widzieć swój rejon i widzi.

BOLESŁAW:
Tak.

SAMUEL:
Są tunele, ale Bolesławie to już było kiedyś, więc to nie jest nic związane z „wielkim kataklizmem”, jak to wielu ludzi określa. Są mury śniegu na dwa i pół metra. Jest duża woda na wiosnę, bardzo duża woda…

BOLESŁAW:
Na wiosnę już 13-tego roku?

SAMUEL:
13-tego roku…

BOLESŁAW:
Mhm…

SAMUEL:
Tak, Bolesławie, tak będzie, że na brzegu morza, naszego – jesteśmy w Polsce…

BOLESŁAW:
Czyli Bałtyk.

SAMUEL:
Woda będzie sięgać drugiego piętra.

BOLESŁAW:
Czy to jest tylko z tych wielkich opadów śniegu i tych deszczy, czy również to jest wywołane falą, która powstanie na morzach, na Atlantyku ponoć? I to będzie postępować w kierunku Morza Śródziemnego i naszego Bałtyckiego… Co jest przyczyną tej wody – opady czy tsunami?

SAMUEL:
Mówię, co widzi Ania.

BOLESŁAW:
Tak…

SAMUEL:
Wielki ogień, ale w środku naszej Ziemi, który się buntuje… I on będzie przyczyną, powiedzmy wielu zmian na zewnętrznej stronie Ziemi. Dobrze myślicie, że będzie „mały przekręt” kuli ziemskiej…

BOLESŁAW:
Tak…

SAMUEL:
… ale ochrona zostanie utworzona tu od strony niebios, kosmosu, wszechświata. Będziecie w stanie, wy ludzie ochronić. Ale, zapominacie o tym, co się stanie od wnętrza Ziemi. Ale, taka będzie kolej, Bolesławie. Nie będzie „końca świata”…

BOLESŁAW:
A to akurat, jakoś nie przeszło mi przez głowę, że ma być „koniec świata” ostateczny, zagłada całej Ziemi. Ale, jakieś dość tragiczne wydarzenia raczej będą i będą miały charakter globalny?

SAMUEL:
Tragiczne wydarzenia są i one się pogłębiają coraz bardziej…

BOLESŁAW:
Ale ma nastąpić jakiś ten przełom, kiedy po okresie „nocy” ma nastąpić nowa era, nowa cywilizacja, nowa ludzkość – nawet, że tak powiem – górnolotnie…

SAMUEL:
Bolesławie, to nie będzie z minuty na minutę. Ciemnością jest śnieg – zrozumiecie to później, ale tego się nie obawiajcie. Wy pracujcie, aby wytworzyć wysokie wibracje, wysoką energię miłości tu na Ziemi. Nie tylko z Piramid, gdzie zostanie stworzony płaszcz ochronny dla waszej planety, ale z każdego człowieka – ta energia powinna wychodzić i „podpierać” ten płaszcz.

BOLESŁAW:
No, coraz więcej powstaje grup, grupek ludzi, którzy świadomie się tym zajmują i właśnie próbują w sposób taki, bardziej intuicyjny działać w tym kierunku…

SAMUEL:
Na dzień dzisiejszy jest to jeszcze za mało. Dużo, dużo, dużo zrobiłby kościół…

BOLESŁAW:
Ba, ale on też taki jest jaki jest… No, po prostu – jest taki… Musiałby być jakiś taki ziemski, fizyczny przywódca na miarę, powiedzmy – jeszcze większą, niż był nasz Karol Wojtyła. Ale, teraz nie widać nikogo takiego, w każdym razie – ja nie widzę żadnej takiej osobowości, która by potrafiła zgromadzić wokół siebie, wokół tej idei większą ilość ludzi.

SAMUEL:
Nie mówimy o „stworzeniu Watykanu”. Wystarczą małe klasztory, które się będą modliły o ochronę dla waszej planety, Bolesławie. Nie musicie na podium w kościele na mszy tłumaczyć o Piramidzie Cheopsa. Wystarczy inicjatywa modlitwy za waszą Ziemię w każdym kościele, Bolesławie. Czy to takie trudne?

BOLESŁAW:
Organizacyjnie – to dość trudne… Trzeba by było dotrzeć, już kiedyś mówiłeś na ten temat – że warto by Franciszkanów zaangażować w tą ideę, ale to się wiąże… Trzeba by do nich dotrzeć, do poszczególnych konkretnych klasztorów i dać tam… jakieś datki… Organizacyjnie, logistycznie – jest to dość trudne, jeśli się nie ma w kościele, wśród klasztorów „znajomości”, że tak powiem. Nikt z nas zaangażowanych w „Projekt Cheops” nie ma takich kontaktów z Franciszkanami.

SAMUEL:
Wydaje ci się to trudne, Bolesławie?

BOLESŁAW:
Tak mi się wydaje.

SAMUEL:
A my powiemy, że zależy nam na tym. To nie chodzi tylko o polskie kościoły…

BOLESŁAW:
Rozumiem, tym bardziej trudne.

SAMUEL:
Znowu przywołuję szamanów, buddystów. To jest bardzo proste.

BOLESŁAW:
Z twojego punktu widzenia – jest wszystko proste. Ja osobiście mówiłem, że nie mam żadnych kontaktów. Może Andrzej ma większe kontakty, mógłby to może próbować jakoś zorganizować.

SAMUEL:
Rozruszajcie to wszystko jeszcze bardziej, nagłaśniajcie – to jeszcze bardziej…

BOLESŁAW:
No, Iwona ma jakiś film robić. Są już tam jakieś plany konkretne?

SAMUEL:
Planowaliśmy to po roku 2013-tym.

BOLESŁAW:
Aha… później trochę.  A to wtedy, to już chyba będzie łatwiejsza sprawa, jako że już coś tam się ma dziać?

SAMUEL:
Zacznie się, Bolesławie w związku z realizacją filmu – początek roku 2012-tego. Szum zacznie się robić od ceremonii. Ale, tak naprawdę – wasza biurokracja… Ruszy w roku 2012-tym początek. Pytaj.

BOLESŁAW:
Na ten temat, to bym już zakończył, ale chcę wrócić do sytuacji globalnej na Ziemi po roku 12-tym. Jak będzie zorganizowane życie ludzi na Ziemi, tu powiedzmy u nas, w Polsce? Czy będą wyraźne zmiany, będą różnice między tym, co jest w tej chwili, a właśnie tym czasem roku 2013-tego? Czy to będzie jakieś takie płynne przejście, bez wielkich wstrząsów i jak to będzie konkretnie wyglądało dla Ani, dla mnie w roku 2013-tym?

SAMUEL:
Ty, Bolesławie masz pełno wody u siebie. Ponoć już to przeżyłeś.

BOLESŁAW:
Nie kojarzę, wytłumacz?

SAMUEL:
Będzie bardzo dużo wody…

BOLESŁAW:
W sensie takiej powodzi, tak?

SAMUEL:
Te powodzie, które były teraz – to była jedna dziesiąta.

BOLESŁAW:
Rozumiem… Czyli, choćby powodzie były, jak mówisz – dziesięć razy większe, to i tak nie będzie to aż tak tragiczne dla całej Polski. Pewno, że tragiczne, tylko, że są przekazy, które mówią, że to ma być bardziej tragiczne.

SAMUEL:
Bardziej tragiczne, dla was, dla ludzi będą choroby, z którymi sobie nie będziecie potrafili dać rady. I w tym momencie, owszem – tabletki, szczepionki, substancje wzmacniające organizmy – będą pomocne, ale ludzie zaczną się przekonywać do tego, aby każdy łączył się ze Źródłem, czerpał energię „z góry”. Może teraz dla ciebie jest to „bajeczne” Bolesławie, ale w roku 2013-tym, każdy będzie chciał siebie ratować i nie ukrywam tego, że z was – dużo ludzi, opuści swoje ciało fizyczne…

BOLESŁAW:
Na skutek chorób i powodzi? Czy jeszcze coś?

SAMUEL:
Na razie, starczy…

BOLESŁAW:
To wytłumacz mi, proszę – dlaczego w ogóle istnieją takie przekazy, które mówią o tych wydarzeniach, które nastąpią właśnie na przełomie 12-tego i 13-tego roku.  Jest tych przekazów bardzo dużo o wielkich tragediach, o wielkich zniszczeniach, o wielkich wojnach – wręcz o III wojnie światowej, która wyniszczy większość ludzi. Te przekazy są… Czy one są jakoś uzasadnione, prawdziwe? Jeśli są nieprawdziwe, to dlaczego takie przekazy są? Ci, którzy otrzymują te przekazy – są przekonani o prawdziwości tych przekazów. A ty, tak jakby – uspokajasz bardziej ludzi,  że owszem będzie „coś”, ale nie aż tak, o których są inne przekazy?

SAMUEL:
Dla twojej wiadomości Bolesławie, ale ty już o tym dobrze wiesz. Myśl się materializuje. Pytasz – skąd oni mają przekazy?

BOLESŁAW:
Tak…

SAMUEL:
Ty już to wiesz. Łączą się do Kroniki Akaszy. Do „bałaganu”. Jeżeli jest „nieczysty kanał” ściąga informacje nawet z czasów Atlantydy, gdzie też nie było spokojnie i sam wiesz, jak to wszystko się skończyło. Nie tylko teraz, w tych czasach jest wojna I, II, III? Bolesławie, to było tysiące lat temu już i to nie jest „wyczyszczone”. Ta energia nie jest „puszczona”… Ona non-stop jest zapisana w Kronice Akaszy. Można tam wejść i ci, w cudzysłowie -  prorocy – sam wiesz, czasami mylnie odpowiadają…

BOLESŁAW:
Tak…

SAMUEL:
Masz nowe doświadczenie z Anią…

BOLESŁAW:
Tak…

SAMUEL:
Ale, my was prosimy – abyście trzymali się bardzo pozytywnej wersji. Kochani, tyle ludzi, co jest na Ziemi wierzyło i czekało, że się wydarzy coś nieprawdopodobnego. Samuel jest z wami, powiedz – po co?

BOLESŁAW:
Ja to chyba wszystko rozumiem i to pasuje do mojej wizji świata… i sposobu funkcjonowania tego świata, że to my – jako wszyscy ludzie razem budujemy swoją przyszłość. Ale, mnie interesuje i to mnie gnębi, to mnie nurtuje – że niektóre media, niektórzy prorocy, nazwijmy ich prawdziwymi – mają wgląd w ostateczną, „zaklepaną” przyszłość. Czyli – podłączają się w sposób czysty do tych wiadomości, które faktycznie zaistnieją, bez względu na wyobrażenia innych ludzi. Dlaczego tak jest, że niektórzy prorocy są autentyczni, prawdziwi, i powiedzmy – w stu procentach wiarygodni – a inni mają te przekazy „zanieczyszczone”, z jakiś innych źródeł… Nie umiem sobie tego jakoś ułożyć w głowie… Dlaczego to tak jest?

SAMUEL:
Jedni śpiewają… jedni grają… jedni malują…

BOLESŁAW:
Tak… „Śpiewać każdy może, jeden lepiej, drugi trochę gorzej”… Tak?

SAMUEL:
Masz odpowiedź Bolesławie.

BOLESŁAW:
Ja wszystko wiem, teoretycznie… To mi nie przeszkadza jakoś dociekać tego… Pewnie, to normalna cecha wrodzona ludzi, że są ciekawi, że chcą wiedzieć – jak to jest?

SAMUEL:
Czasami w życiu waszej planety jest zapisane „coś”, ale to nie znaczy, że musi się to wydarzyć. My wam na tyle pomagamy, aby najgorsze sceny z życia, załóżmy waszej planety – zostały „wycięte”. Ale, nie mówię, że zostaną „wycięte, jako to do zrealizowania”, bo one zostaną w Kronice Akaszy. Rozumiesz, Bolesławie?

BOLESŁAW:
Trochę rozumiem i pewnie, na dzień dzisiejszy – nie dam rady tego zrozumieć do końca, pewnie dlatego, że jestem taki jaki jestem.

SAMUEL:
Przeanalizujesz Bolesławie…

BOLESŁAW:
Ja to cały czas analizuję.

SAMUEL:
… i zrozumiesz…

BOLESŁAW:
Daj Boże, daj Boże… Tak… To mieliśmy załatwić tą wizję na rok przełomu, na rok 2012-ty, tośmy to przerobili.

(….)

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Bolesław Zarębski

BOLESŁAW: Sugestia lub pytanie od Bolesława Zarębskiego oraz w imieniu Andrzeja Wójcikiewicza i Danuty Nowaczyk
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości)

BOLESŁAW:
No… włączyłem dyktafon. Sesja z Anią, dzisiaj mamy 15 grudzień 2010 rok i nagrywamy sesję z przeznaczeniem dla Andrzeja.  I teraz proszę Sai,  mów co ewentualnie ma Andrzej usłyszeć.

SAMUEL:
Tu nie mówi do was już Sai Baba. To ja… Samuel.

BOLESŁAW:
Samuelu, witam… No, słucham cię.

SAMUEL:
Witam również… Ania już czeka, bo Ania wie kiedy „użycza swojego ciała“ – w cudzysłowiu. Możesz jej pomachać, bo siedzi w swoich nogach…

BOLESŁAW:
Oo!…Oczywiście…

SAMUEL:
Bolesławie, po Nowym Roku będzie sesja, bardzo duża sesja z udziałem Ani.  Przez nią ja poproszę… będzie bardzo dużo osób.

BOLESŁAW:
Gdzie będzie?

SAMUEL:
Warszawa… Wrocław… zdecyduję.  Sam zdecyduję.

BOLESŁAW:
Chciałbym być na tej sesji.

SAMUEL:
Bo będziesz… Ania cię jeszcze potrzebuje. Jesteś jej nadal Bolesław bardzo potrzebny.

BOLESŁAW:
I pomijając taki drobiazg, że ja to lubię.

SAMUEL:
I dlatego jesteś na tym miejscu Bolesławie.

BOLESŁAW:
Tak… żeby to jeszcze Andrzej docenił.

SAMUEL:
Andrzej to złota dusza…

BOLESŁAW:
Czy mam zadawać pytania, o które Andrzej prosi?

SAMUEL:
Zadawaj pytania, o które Andrzej prosi, ale – jeśli już o tym mowa – Ania dostała taki charakter, jaki dostała i ona nie będzie się mieszała w interesy.  Grupa chicagowska, grupa polska – ona będzie robiła sercem, coś co jej podpowiada, chociaż będzie ją bolało to, co będzie czytała na swój temat nie tylko w internecie, ale i w gazetach.

BOLESŁAW:
No i właśnie ja bym ją chciał uchronić przed tym jak najbardziej się da.  Ja wiem, że ją to spotka, to już kiedyś mówiłeś na ten temat, ale trzeba to jakoś zminimalizować, żeby ona nie cierpiała nadmiernie z tego powodu.

SAMUEL:
Bolesław, my ją cały czas przygotowujemy do tego i ona jest cały czas w kokonie światła. Zaboli ją, ale my „wyczyścimy tą ranę“. Więc się o nią wcale nie martwcie.  Wbrew pozorom – ona jest bardzo silna. Bolesławie – rozumiesz to?

BOLESŁAW:
No, chyba tak, chyba tak… zaraz będziemy stawiać te pytania od Andrzeja.

SAMUEL:
Dobrze.

BOLESŁAW:
Zaczniemy może takim pytaniem: „Jak uzasadnić dla uczestników Projektu Cheops nasze zaangażowanie – mówię o Andrzeju i Fundacji – w Uniwersytecie Zagazig?  Jak to uzasadnić tym naszym ludziom, którzy współpracują w Projekcie Cheops, żeby po prostu nie nastąpiły jakieś niesnaski, nieporozumienia. Czy się w ogóle zaangażować się w ten  projekt Uniwersytetu w Zagazig?“

SAMUEL:
Już się zaangażowali…

BOLESŁAW:
To po co Andrzej chce potwierdzenia? Chce odpowiedzialność na ciebie złożyć?

SAMUEL:
Tak miało być i niech tak idzie dalej.  Jak uzasadnić?  Po co te tajemnice?

BOLESŁAW:
No właśnie…

SAMUEL:
Czego wy się boicie?

BOLESŁAW:
Ja nie…

SAMUEL:
Mówcie prawdę, nie „owijajcie w bawełnę“…

BOLESŁAW:
Już dawno mówiłeś dokładnie to samo… A Andrzej ciągle ma jakieś obiekcje, jakieś obawy…

SAMUEL:
Andrzej robi to z dobrego serca Bolesław. Uwierz, że to jest bardzo poczciwa i dobra dusza.  Przeszedł wiele w swoim życiu i jest bardzo ostrożny.  Ma do czynienia z ludźmi na wysokim poziomie i musi dobrze „grać“ czasami.  Nie krytykuj i nie neguj  Bolesławie.

BOLESŁAW:
Nie, tu nie chodzi o jakąś taką krytykę, tu chodzi o to, żeby właśnie Anię bronić przed takimi jakimiś…. No, ale zostawmy już ten temat. Może następne pytanie. Kiedy i w jakiej sytuacji powinno nastąpić spotkanie Ani i Lucyny?

SAMUEL:
Powiem, jak ja to widzę. Ania i Lucyna siedzą przy kawie, w kawiarni, rozmawiają, śmieją się. Rozmawiają dwie godziny, ale – Ania jest Anią – Lucyna jest Lucyną. One nie grają przed sobą, tylko mówią do siebie szczerze. Kiedy ma nastąpić spotkanie?

BOLESŁAW:
Tak…

SAMUEL:
Do kwietnia muszą się poznać. To już musi być – a resztę zostawiam wam.

BOLESŁAW:
No dobra, to przekażemy Andrzejowi i niech działa. Pytanie następne. Czy pozwolenie na wykopaliska zostanie wydane przez Najwyższą Radę na rok 2011? I na jaki teren to zezwolenie ewentualnie jeśli będzie, to pytanie Andrzej z przyczyn organizacyjnych pyta na pewno. Czy to zezwolenie, które ewentualnie będzie, czy to będzie na Hawarę, czy to będzie na miejsce związane z mumiami Cheopsa I i II?

SAMUEL:
Faktycznie, w przyszłym roku zostanie wydane zezwolenie…

BOLESŁAW:
Definitywnie… ostatecznie?

SAMUEL:
To już jest zapisane „od góry“.

BOLESŁAW:
I Andrzej pyta – czy to będzie Hawara, czy to będzie gdzieś na Płaskowyżu w Gizie, koło Piramid?

SAMUEL:
Tam, gdzie zostanie wydane pozwolenie, tam będzie kopane. Ślęża zostanie na sam koniec. Priorytetem jest Egipt. Niech nie martwi się o to, że nie starczy funduszy.  W połowie przyszłego roku będzie miał miłą niespodziankę. Mam nadzieję, że to będzie miła niespodzianka dla Projektu Cheops – finansowa niespodzianka. Więc, niech o fundusze się wcale też aż tak nie martwi.

BOLESŁAW:
No dobra… Na pewno się ucieszy.  Następne pytanie.  Była mowa, miała być… konferencja w Kairze na temat roku 2012…  Czy faktycznie dojdzie do tej konferencji i – jeśli ona się odbędzie – czy ktoś z naszej Fundacji ma zabrać głos i wystąpić na tym spotkaniu w Kairze?

SAMUEL:
Wszystko idzie parami, Bolesławie. Posłuchaj… Tak jak była mała – powiedzmy – „zadyma“, w waszym ludzkim języku, w związku z profesorem z Kairu…

BOLESŁAW:
Tak… Ja nie znam, no ale słucham.

SAMUEL:
Tak samo jest odbicie tej sytuacji z konferencją na temat roku 2012. To jest bardzo nikłe i cichy temat.

BOLESŁAW:
Jeszcze nie zaklepany?

SAMUEL:
I nie będzie zaklepany.

BOLESŁAW:
Hm… koniec pytania i twojej odpowiedzi. W porządku.

SAMUEL:
Najważniejszy, z naszego punktu widzenia – będzie przełom dwóch półroczy 2011. A co do ceremonii, to jeszcze termin dokładnie podamy, ale to będzie również w przyszłym roku.  Nie będziemy czekać do roku 2012.  Ania tego nie powie, bo nie ma nwet śmiałości, ale to ona ma być na ceremonii.  Lucynka będzie wspierać tą ceremonię z boku, bo ona też będzie pracowała.  I trzy osoby dodatkowo, trzy anioły.  W momencie, gdy Ania będzie w Egipcie, w komnacie – ona zobaczy te osoby.

BOLESŁAW:
Acha… Ona wejdzie w taki trans i zobaczy…

SAMUEL:
My jej to pokażemy, ale będzie musiała być w komnacie. Powiedz jej, że nie ma się bać, gdy jej ręce zaczną drżeć, serce zacznie mocno walić – nie ma się bać.

BOLESŁAW:
Szkoda, że mnie tam nie będzie, to bym nad tym trochę zapanował. No, ale…

SAMUEL:
Masz ją przygotować, ma to wiedzieć co będzie się działo z jej ciałem w Piramidzie.

BOLESŁAW:
Mhm… dobra, przekażę.

SAMUEL:
Ona sama zamknie oczy, wprowadzi się w lekki trans i wiele zobaczy.  Bolesław – Andrzejowi pomożemy w sesjach, które będzie chciał przeprowadzać z Anią w Egipcie.  My go tak pokierujemy, aby sesja była odpowiednio przeprowadzona, żeby informacje, które chcemy przekazać wyszły przez Anię.  Dobrze?

BOLESŁAW:
No dobrze, dobrze. Oczywiście, że tak. Andrzej pytał czy będą fundusze, żeby się zaangażować dodatkowo w tamten Uniwersytet Zagazig?

SAMUEL:
Uniwersytet w Zagazig robi ścieżkę. Ta ścieżka jest na razie wąska i malutka, ale ona się rozszerzy.  I tą ścieżką idąc – wiele uzyska Projekt Cheops. Niech nie wątpią w to, co mówiłem na sesji ostatniej. Na razie ona jest kręta i wąska, ale ona się rozszerza. Potrzeba czasu, Andrzej to zrozumie. Słucham.

BOLESŁAW:
Mówiłem jeszcze przed sesją z Anią, tak luźno rozmawialiśmy na ten temat i sugerowałem, żeby Ania, jak będzie w Egipcie, żeby tam właśnie na to miejsce – gdzie ewentualnie ten Uniwersytet by chciał kopać, szukać czegoś – żeby Ania tam była i sama w transie, po prostu spenetrowała tamten teren, i zobaczyła co tam… jest ciekawego, cennego do kopania i to miejsce powinna określić. Czy to jest do zrealizowania?

SAMUEL:
Nie.

BOLESŁAW:
Nie… to koniec dyskusji…

SAMUEL:
Uniwersytet w Zagazig i tak idzie swoją ścieżką. Fundacja podąża za nimi. Tu w Piramidach – Fundacja jest pierwsza, a Uniwersytet Zagazig podąża za Fundacją – rozumiesz?

BOLESŁAW:
No, nie do końca, bo ja nie znam szczegółów. Ale w każdym razie Andrzej to chyba zrozumie jak dostanie tą informację. Tak, że on chyba będzie zadowolony. No dobrze, to ja w imieniu całego towarzystwa dziękuję ci.

SAMUEL:
Dobrze… to ja również dziękuję. Do usłyszenia Bolesławie.

BOLESŁAW:
Do usłyszenia.  Będzie mi zawsze miło.

(Wyprowadzenie Ani ze stanu zmienionej świadomości)

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Danuta Nowaczyk, Iwona Stankiewicz, Andrzej Wójcikiewicz

ANDRZEJ: Sugestia lub pytanie od Andrzeja Wójcikiewicza
IWONA:  Pytanie od Iwony Stankiewicz
DANUTA: Pytanie od Danuty Nowaczyk
ANIA: Odpowiedź Ani Dolińskiej w stanie zmienionej świadomości
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości)

ANIA:
Jestem w Egipcie, stoję niedaleko od Piramidy i patrzę na nią.

ANDRZEJ:
Piramida już stoi? Która to jest piramida?

ANIA:
Ja będę mówiła to, co widzę… dobrze Andrzeju?  Jest jedna piramida duża… poczekaj… Poprowadź mnie ty.

ANDRZEJ:
Dobrze… popatrz na tę piramidę i powiedz mi, czy chcesz pogłębić jeszcze ten stan, w którym teraz jesteś?

ANIA:
Tak…

ANDRZEJ:
Dobrze, w takim razie policzę teraz od 10 do 1 i cofniesz się jeszcze raz do tego momentu, który jest ważny dla ciebie.  Dziesięć… dziewięć – schodzisz głębiej… osiem… siedem… sześć – coraz głębiej i głębiej… pięć… cztery… trzy – coraz głębiej i głębiej… dwa… kiedy dojdę do jednego, będziesz widziała inny obraz, albo ten sam, ale będziesz wiedziała dlaczego tam jesteś… Jeden! Powiedz gdzie jesteś?

ANIA:
Znowu jestem w komnacie… tam gdzie kiedyś byłam. Jest pusty sarkofag – ja mówię to, co widzę.

ANDRZEJ:
Co jeszcze widzisz?

ANIA:
Co jeszcze widzę?  Sarkofag jest koło mojej prawej strony, a ja sobie idę do ściany i potem rękę kładę na ścianę.  Mam oczy zamknięte i tę ścianę gładzę… gładzę… szukam czegoś.  Rękę prawą mam podniesioną do góry i szukam czegoś…  Znalazłam.  Jest to wgłębiona taka linia, jakby odznaczała jakieś wejście… Idę tą linią w lewą stronę i jest w dół… Linia w dół i to jakby drzwi… A to jest wszystko z kamienia, wykute w kamieniu jakimś.

ANDRZEJ:
Jak masz na imię?

ANIA:
Izyda… Schodzę w dół, do samej podłogi.  Jest hałas… szum… przecieranie się kamieni. Ja już to widziałam.  Te drzwi się przesuwają… kamień się przesuwa i one spadają w dół.

ANDRZEJ:
Kamienie spadają w dół?

ANIA:
Ten kamień duży… niby drzwi – spada w dół.  Jest tam dziura, tylko nie wiem co tam jest, bo tam jest ciemno.  Ja bym też wpadła, ale się odsunęłam.  Wiedziałam, że tam jest ten dół. Wiecie, że tam są robaki?

ANDRZEJ:
Czy to do czegoś służy?

ANIA:
To wejście?

ANDRZEJ:
Tak.

ANIA:
Nie wiem…

ANDRZEJ:
Wycofaj się stamtąd i powiedz mi, co to jest za piramida? Co to jest za sarkofag?

ANIA:
Sarkofag jest z kamienia… To ja ci powiem jako ja… jako Ania… bo ja wiem, że ja to mówię.  Nie umiem nazwać.

ANDRZEJ:
Który to jest rok?

ANIA:
Nie powiem…

ANDRZEJ:
Czy ktoś jest z tobą?

ANIA:
Poczekajcie… poczekajcie… Sama nie jestem.  Stoi trzech kapłanów za mną z lewej strony, w półkolu, trzech kapłanów w półkolu stoi za mną.  Kapłanów – ja ich tak nazywam, bo tak wyglądają. Są w sutannach, są łysi… i coś mruczą.

ANDRZEJ:
Czy możesz z nimi porozmawiać… z kapłanami?

ANIA:
Nie teraz.  Masz prowadzić dalej.

ANDRZEJ:
Dobrze.  W takim razie policzę teraz jeszcze raz od trzech do jednego i przenieś się jeszcze bardziej wstecz, do czasu przed tym momentem, o którym teraz mówiłaś.  Trzy… dwa… jeden… Powiedz, gdzie jesteś?

ANIA:
Jestem w jasnym pomieszczeniu… Pewnie ja sobie zażyczyłam, żeby tam być.  I tu już nie jesteśmy sami.

ANDRZEJ:
Kto jest z tobą?

ANIA:
Ja nie jestem tam ciałem fizycznym… Może jestem tam ciałem fizycznym, ale są tam inni, nie ciałem fizycznym.  Jesteśmy tam, gdzie byłam kiedyś, gdzie jest posąg i jest mała piramidka.  W tej komnacie już byliśmy razem.

ANDRZEJ:
Czy to jest ta piramidka, która jest szczytem piramidy mentalnej?

ANIA:
Jest to piramidka w piramidce. Małe piramidki to są… na takim postumencie stoją. To jest ta piramidka, która jest szczytem piramidy mentalnej. I ona jest dokładnie… pionowo… ten pokój, czy sala – nie wiem – to pomieszczenie jest dokładnie pod Dużą Piramidą.  Tam, wysoko, u góry jest ten duży sarkofag… i ja to widzę Andrzeju, że jest piramida fizyczna.  Ta malutka piramida w piramidzie jest szczytem piramidy mentalnej… dużej piramidy mentalnej, a czubek fizycznej piramidy jest odbiornikiem, a czubki mentalnej piramidy… nie wiem – szczyty – mają gwiazdy na czubkach.  Rozumiesz to… tak jak to widzę.

ANDRZEJ:
Jeszcze nie… Rozumiem jak ty to widzisz, ale nie rozumiem jakie to ma funkcje, jakie ma znaczenie dzisiaj, czyli w czasach Ery Wodnika?

ANIA:
Z czubka piramidy fizycznej – tam płynie sygnał… w prawo.  Tam ja już to widziałam, bo tam mnie prowadził Bolesław – dlatego to widziałam.

ANDRZEJ:
Tak…

ANIA:
Na czubkach spodu piramidy mentalnej są jakieś gwiazdy.  Jaki to ma związek… zaraz ci powiem, bo to też widziałam… Nie…

ANDRZEJ:
Dobrze… nie szkodzi… Powiedz mi jakie ma znaczenie ta mała piramidka dla współczesnych czasów, dla czasów Ery Wodnika?

ANIA:
Ona zbierze energię… ona zbierze energię z piramidy mentalnej. Ścianami pójdzie energia do piramidy w piramidzie… malutkiej.  Skumuluje tę potężną energię, aby puścić ją w górę, przez sarkofag.  Pójdzie ona do góry szczytem Piramidy fizycznej… ta energia wyjdzie… i tu uruchomi się ochrona dla Ziemi.  Wy, ludzie – fizycznie będziecie to widzieć jako „maź“ na Piramidzie fizycznej…

SAMUEL:
Witam was kochani… Cieszę się bardzo, że jesteście znowu w Szamotułach.  Niech ona śpi… Gdy będzie chciała, Andrzeju, próbowała ingerować – powiedz, że ma spać.

ANDRZEJ:
Dobrze… śpij Aniu.

SAMUEL:
Posadziłem ją tam… z tyłu… na sofie, żeby nie przeszkadzała.  Dziwnie się czuje, ale niech się przyzwyczai.  To ja, Samuel. Nie poznaliście mnie?

ANDRZEJ:
Witaj Samuelu… Oczywiście, że poznaliśmy Ciebie. Mamy do Ciebie dużo pytań.

SAMUEL:
Zaczynajmy więc.

ANDRZEJ:
Samuelu – tu jest Iwona i Danusia…

SAMUEL:
Kochane kobiety… witam was… i słucham.

ANDRZEJ:
Samuelu, mam takie pytanie.  Czy propozycja wykopalisk, którą otrzymaliśmy… propozycja wykopalisk przez Uniwersytet w Zagazig w Egipcie jest propozycją prawdziwą… rzeczywistą… szczerą – i czy to pomoże nam w naszym Projekcie Ratowania Ziemi?

SAMUEL:
A co ci mówi serce twoje, Andrzeju?

ANDRZEJ:
Początkowo miałem pewne obiekcje, bo nie wiedziałem czy to jest próba wyciągnięcia pieniędzy od nas, czy to jest rzeczywiście próba pomocy.  W tej chwili mam takie neutralne odczucia, że to może być jedyna droga, aby ponownie zaistnieć w Egipcie.  Co nam radzisz?

SAMUEL:
Musicie iść tą drogą, którą kazałem wam iść przez Lucynę, ale to co mówisz, to jest dobra droga.  Andrzeju, nie zmieniajcie planów.  Idźcie tak, jak było założone wszystko – drogą Lucyny, to co ona wam przekazała ode mnie.  Idźcie tą drogą Andrzeju.

ANDRZEJ:
Czyli wykopaliska w Hawarze i na terenie Trzech Piramid w Gizie – to masz na myśli?

SAMUEL:
Nie zbaczajcie z tej drogi.

ANDRZEJ:
My nie chcemy zbaczać z tej drogi, ale sytuacja polityczna w Egipcie jest teraz taka, że bardzo trudno z powrotem na nią wejść.

SAMUEL:
My wam podsuwamy pomysły… Ty je dobrze czytasz Andrzeju – tylko słuchaj serca zawsze.  To jest też najlepsza droga.  I dobrze mówisz Andrzeju – idźcie tą drogą tutaj…

ANDRZEJ:
Dobrze, dziękuję bardzo…

IWONA:
Witaj Samuelu, ja przy tej okazji chciałabym zadać pytanie.  Czy projekt, w sprawie którego działa w tej chwili Lucyna z Billem od strony wioski,  czy to jest również dobra droga do uratowania Ziemi i ludzi?

SAMUEL:
Posłuchajcie kochani… My nie możemy krytykować niczyjego postępowania. To nie jest nam dane.  To, że on idzie tą drogą i robi w ten sposób – jest potrzebne.  Ale Lucynka do was wróci, a wy przywitacie ją z otwartymi ramionami.  Nie możecie krytykować, ani się obrażać…. Słucham.

DANUTA:
Witaj Samuelu.  Chciałabym zapytać czy te wykopaliska, które były prowadzone od strony wioski, gdzie zginęło parę osób – rzekomo teraz pokazuje się nam film z różnymi figurkami mówiąc, że zostało to wyniesione faktycznie z komnaty Chufu, i że również wyniesiono jedną tablicę z tymi zapisami, które dla nas są tak ważne.  Czy to jest prawda, czy to – niestety – jest fikcja?

SAMUEL:
Spójrz na to… spójrz na to kochana… Widzisz to?  Do ciebie kieruję to pytanie. Zamknij oczy i spójrz na to… Wiesz, że to jest mało istotne dla ratowania Ziemi?

DANUTA:
Tak…

SAMUEL:
Nie tego mieliście szukać… nie to jest ważne w tej misji.  Nie skupiajcie się na przedmiotach, złotkach, martwej materii. Wasza misja jest inna… wy o tym wiecie doskonale. Pytaj.

ANDRZEJ:
Samuelu, jakie dokładnie teraz działania mamy podjąć, żeby kontynuować Misję Ratowania Ziemi, bo na poprzedniej sesji było mówione o wejściu nowym korytarzem od strony pustyni.  Czy to jest jakieś nowe rozwiązanie?

SAMUEL:
Ania wiele razy się pytała, nie chciałem jej tego mówić, ale wy macie iść drogą, którą kazałem wam iść przez Lucynę.

ANDRZEJ:
Czyli poszukiwanie grobowca Faraona, który budował Wielką Piramidę?

SAMUEL:
Posłuchaj.  To pomieszczenie, które jest na szczycie piramidy mentalnej jest bardzo ważne i bardzo istotne i ono będzie uaktywnione. Widzisz powiązania Andrzeju… Ta energia z tego pomieszczenia wybije się… „obudzi“ Faraona, który jest – i nie ma go w sarkofagu.  Ona przejdzie przez komnatę i pójdzie w górę, aby chronić waszą Planetę.  Widzieliście już to, pokazaliśmy wam już to, Ziemianom, nie w tej Piramidzie, ale w innej piramidzie na Ziemi.  Energia ruszyła… Piramida drży… Piramida promieniuje… otwiera się. Mentalna piramida pobudza wnętrze Ziemi. Rozumiecie to kochani?

ANDRZEJ:
I tak… i nie. Ja tylko pytam – co fizycznie możemy zrobić, żeby włączyć tę energię w piramidzie mentalnej?

SAMUEL:
Gdzie są inne anioły?  Mężczyzna niedługo pojawi się… albo już go znacie – który pracuje dla Boga, ale nie jest księdzem.  Musicie go odnaleźć Andrzeju, aby uruchomić piramidę mentalną.  To będzie praca tych osób, które my wybierzemy. Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Tak, teraz rozumiem.  Czyli mamy czekać na „zbiegi okoliczności“.

SAMUEL:
Doskonale już to wyczuwacie i wiecie o co chodzi.

IWONA:
Dobrze… dobrze…

SAMUEL:
Ze spokojem… macie czas, ale bądźcie czujni, kochani. Ania będzie w Egipcie, Iwona znajdzie modlitwę do Archanioła Michała, którą będzie mówić na głos.

IWONA:
Mam ją… mam tę modlitwę.

SAMUEL:
To będzie dla Ani…

IWONA:
Dobrze…

SAMUEL:
Ty masz o tym wiedzieć. Nie tylko anioły będą, tam będzie wiele innych bytów. Żyjecie w pięknych czasach, gdyż one zejdą do was.  To będzie piękny widok dla osób, które będą chciały zobaczyć to czystym swoim sercem. Ale dla ludzi, dla oczu fizycznych też będzie to pokazane. Macie wspaniały sprzęt, który uwieczni to. Uwierzcie mi… czeka was piękny czas, piękna przemiana.  I nie bójcie się… nie bójcie się – proszę was.  Słucham.

ANDRZEJ:
Samuelu, my się nie boimy… my czekamy z nadzieją na ten czas. Mam jeszcze takie pytanie – czy wizja Ani dotycząca roli Zahi Hawassa, czy jego samego, o której opowiadała nam niedawno – czy to się sprawdzi na poziomie fizycznym w tym sensie, że on odejdzie ze swego stanowiska?

SAMUEL:
Ania próbuje analizować.  Wiele razy jej mówimy, że ma przestać. Od tysięcy lat jest to analizowane i do dzisiaj nierozstrzygnięte.  My ci powiemy, Andrzeju – on odejdzie i wszystko się ruszy… wszystko się zmieni.  Ale nie myślcie, że odejdzie z urzędu, „ze stołka“, jak wy to nazywacie.  Niestety – będzie musiała choroba go zabrać. To wy wiecie, ale to pomału.  Słucham Andrzeju.

IWONA:
Samuelu, jeżeli pozwolisz – taka myśl mi przyszła do głowy, jeszcze w sprawie ostatniego naszego spotkania, gdy mówiłeś o tych trzech wejściach. Czy te trzy wejścia to jest ta strona, gdzie w tej chwili działają Lucyna i Bill od strony wioski?

SAMUEL:
A powiedz, co jest między łapami Sfinksa?

IWONA:
Świątynia?

SAMUEL:
Macie pierwsze drzwi…

IWONA:
Mhm… rozumiem… pierwsze wejście.

SAMUEL:
Pozostałe się odkryją – tak jak mówiliśmy.

IWONA:
Czyli, to nie jest od strony…. Tak dobrze… dobrze… teraz zaczynam to kojarzyć.

SAMUEL:
Dajcie czas naturze…. poczekajcie.

IWONA:
Dobrze… dobrze…

SAMUEL:
Wy o tym wiecie już… poczekajcie proszę.

IWONA:
Dziękuję.

DANUTA:
Samuelu, mówisz, że mamy poczekać, jednak czasu zostało niedużo i każdy z nas chciałby poczynić jakieś wysiłki, żeby to się mogło dokonać wcześniej, żebyśmy zdążyli. Może są jednak rzeczy, które powinniśmy robić, iść w jakimś kierunku, a nie czekać, aż Hawass odejdzie?  Wszyscy czujemy się tak trochę zagubieni, bo jest sporo ludzi zaangażowanych… zaangażowanie jest różne.  Czasami kierunki, w których idą ludzie są różne, a tak – na dobrą sprawę – nie posuwamy się do przodu.

SAMUEL:
Szlachetna dusza… niecierpliwa… Powtórz pierwsze Andrzeju pytanie, to będziesz wiedziała kochana, w jakim kierunku powinniście zrobić kroki…

DANUTA:
Dobrze, będziemy w takim razie w tym kierunku szli.

SAMUEL:
Musicie to zrobić… ale Lucyny nie odsuwajcie od Misji.

ANDRZEJ:
Nigdy nie mieliśmy takiego zamiaru.  Wprawdzie Bill nam napisał, że Lucyna chce się wycofać, ale myśmy odpisali, że bardzo byśmy nie chcieli, żeby coś takiego się stało.

SAMUEL:
Bill jest jej mężem… Ona idzie za mężem. A Ani nie ukrywajcie, Andrzeju.

ANDRZEJ:
Właśnie Samuelu – to było moje następne pytanie. Powiedziałeś, że wy poinformujecie Lucynę o istnieniu Ani. Myśmy ją pytali ostatnim razem, czy wie o istnieniu Ani i ona powiedziała, że nie, ale gdyby się znalazł ktoś, kto ma podobne przekazy, to prawdopodobnie by tego kogoś zaakceptowała. Czy mamy powiedzieć wprost Lucynie o istnieniu Ani?

SAMUEL:
Andrzeju, ona już wie, że Ania istnieje. Po przeczytaniu książki – tym bardziej.  Możesz jej powiedzieć Andrzeju. Nie miałeś jej mówić, bo Ania nie była gotowa. Odważny bądź…

ANDRZEJ:
Dobrze.

SAMUEL:
Obiecałem, że one się pokochają i tak się stanie Andrzeju.

ANDRZEJ:
Dobrze.

SAMUEL:
Posłuchaj – jej umysł i umysł drugiej medium czasami mogą inaczej przekazywać wam informacje, ale one się łączą, Andrzeju i wy o tym wiecie. One się poznały już, jak obiecałem – wrzesień, październik.  A teraz od ciebie się dowie wprost, bo niedługo się spotkacie.

ANDRZEJ:
No tak, to fakt.

SAMUEL:
Ty Iwonka pamiętaj o twoim zadaniu.

IWONA:
Pamiętam Samuelu, i czekam na moment kiedy powiedziałeś, że jak przyjdzie czas – to to się zacznie, to mi pomożecie.

SAMUEL:
Ze spokojem Iwonka… To będzie już po wszystkim, po roku 2012. Będziesz miała dużo… dużo pracy.

IWONA:
Cieszę się.

SAMUEL:
A my będziemy w tobie, Iwonka.  Doczekasz się pięknych scen. Słucham.

ANDRZEJ:
Samuelu, w tej chwili w Polsce jest bardzo trudna atmosfera jeśli chodzi o nasz Projekt, bo chcą nas zakwalifikować jako „sektę“.  Czy możemy się przed tym jakoś obronić, bo to nie jest przyjemne, kiedy są jakieś filmy robione przeciwko Lucynie?

SAMUEL:
Im bliżej prawdy, im bliżej Boga, tym więcej cierpień będzie, tym więcej kłamstw, tym więcej druga strona będzie się angażować.  Nie słuchajcie tego.  Nie poddawajcie się – wy nie poddawajcie się. O to się nie martwcie Andrzeju. Wy róbcie swoje – a szlachetne serce wysyła miłość. Dobrze?

ANDRZEJ:
Dobrze, oczywiście.

IWONA:
Czy mogę prosić Cię Samuelu, żebyś „polał trochę miodu“ na serca pewnych naukowców, żeby przestali nas atakować.

SAMUEL:
To są naukowcy Iwonka.  Oni muszą wiedzieć, że jeden dodać jeden jest dwa.  Wy róbcie to, co uważacie wy za słuszne w waszych sercach. Wasza Misja zwycięży, kochani. My tam was prowadzimy, pamiętajcie o tym. Słucham.

IWONA:
Dziękuję.

DANUTA:
Drogi Samuelu, ja bardzo chciałam podziękować za ogromne wsparcie, które dostałam przy realizacji pomysłu, którym zapewne ty mnie natchnąłeś, mianowicie założenie Wydawnictwa, które będzie rozpowszechniało na świecie książki Andrzeja i Lucyny.  Dzisiaj mam możliwość rozmawiać z tobą, a Wydawnictwo oficjalnie rusza jutro.  Wiem, że to na pewno nie jest przypadek.  Dziękuję bardzo za całe wsparcie.  Miałam dużą pomoc i proszę o jeszcze, bo problemy są różnego rodzaju – jak wiesz.  Mam pytanie – czy książka Andrzeja, druga, ta która w tej chwili jest napisana i będzie dopiero wydana, czy powinnam ją również tłumaczyć na inne języki i wprowadzić do sprzedaży tak, żeby ludzie na całym świecie, do każdego, do kogo można dotrzeć, żeby mieli możliwość przeczytania tego?

SAMUEL::
Tak… tak… tak… szlachetne serce.  Ty już o tym wiesz i ty pójdziesz tą drogą.  Po to stanęłaś na tej drodze tu.  Robisz to, co ci serce dyktuje.  My ciebie bardzo kochamy.  Ania siedzi z tyłu, ale Ania patrzy na was. Powiem ci, co ona widzi.  Za tobą stoi potężny Anioł, który masuje ci kręgosłup. Wlewa ci spiralnie energię do twojego kręgosłupa, abyś miała siłę pracować jak najdłużej w tej Misji, kochana. Musisz tu zostać, nie wolno ci stąd uciec.  Jesteś stworzona na to stanowisko. I słuchaj kochana swojego serca i tego potężnego Anioła, który masuje ci cały czas twój kręgosłup.  Zapamiętaj to.

DANUTA:
Zapamiętam i na pewno się nie wycofam.

SAMUEL:
Dziękuję i słucham.

IWONA:
Samuelu… ja chciałam powiedzieć, że czuję ogromną więź z Anią. Znamy się od niedawna, a bardzo ciepło ją odbieram… Czy jest coś, jakiś sposób, w który ja jej mogę pomóc? Powiedz, wskaż mi?

SAMUEL:
Iwonka… wiesz, że byłyście siostrami.

IWONA:
Tak, to powiedziałeś ostatnio.

SAMUEL:
Ty jej będziesz bardzo pomocna Iwona, ona ma w tobie wsparcie. Sami widzicie – kombinuje i kombinuje. Czasami mamy serdeczną złość… kochającą złość do niej – i ty ją musisz wspierać, Iwona.  Teraz jest pięknie i cudownie, ale nie zawsze tak będzie. Pamiętaj – będzie ona miała chęć odejść z tego wszystkiego. Ona by chciała wszystko pięknie, żeby ludzie byli zadowoleni. Jak przyjmuje ludzi do swojego gabinetu, tak bardzo jej zależy, żeby oni byli zadowoleni – a ona się spotyka z krytyką, z krytyką wielu ludzi.  I tu, Iwonka, będziesz musiała jej bardzo pomóc. Ale to jest jeszcze przed wami. My ją też będziemy wspierać, ale słowa fizyczne też będą jej potrzebne.

IWONA:
Dobrze Samuelu, ja obiecuję i bardzo proszę – jeżeli to byłoby możliwe – abym jeszcze bardziej czuła te momenty, w których ona potrzebuje mojej pomocy. Ja wtedy mentalnie jej to wyślę i zadzwonię do niej fizycznie, żeby ją wesprzeć.

SAMUEL:
Już pięknie to robisz Iwonka, już ją odbierasz. Już się połączyłyście tym pięknym sznurem, który was łączy nie tylko teraz, ale z poprzednich wcieleń. Wszystko będzie dobrze, Iwonka, czuwamy nad wami… nad wami wszystkimi. Słucham.

ANDRZEJ:
Ja mam jeszcze jedną prośbę i pytanie. Jest energia, która się nazywa Henryk Baranowski, którą znasz bardzo dobrze, gdyż kilkakrotnie rozmawiałeś z nim przez Lucynę. Henryk napisał przepiękny scenariusz na podstawie książki „Przebudzenie Cheopsa“ na temat Misji Ratowania Ziemi. Scenariusz został wyśmiany przez Komisję i nie został przyjęty.  Mam pytanie – czy możesz jakoś pomóc i znaleźć producenta do tego filmu, bo to byłby bardzo dobry film?

SAMUEL::
Chciałbyś, abym „podstawił producenta“ do tego filmu? Tak?

ANDRZEJ:
Tak… jeżeli to możliwe (śmiech grupy) Tak… najprościej tak.  Chodzi o kogoś, kto „poczuje“ ten temat i zainwestuje pieniądze, które potem mogą się zwrócić przecież poprzez dystrybucję filmu.

IWONA:
I głoszenie idei Ratowania Ziemi.

ANDRZEJ:
Tak.

SAMUEL:
Ładne zadanie… Wchodzę w to.  Wchodzę w to – bądźcie czujni.

ANDRZEJ:
Dziękujemy bardzo.

IWONA:
Henryk na pewno też się bardzo ucieszy. Samuelu, ja mam taką prośbę jeszcze dla nas, tutaj, fizycznie, dla Andrzeja, dla mnie – o siłę i moc, bo wiemy, że różne rzeczy się dzieją. Proszę o takie – nazwę to nieładnie, po ludzku – „dopalacze“ dla nas… duchowe.

SAMUEL:
Waszym „dopalaczem“ Iwonka, jest codzienna medytacja, modlitwa. Piękny „dopalacz“ – jak ty to nazywasz. Łączcie się ze Źródłem, łączcie się z Energią Miłości. Wizualizujcie – tak jak Andrzej naucza – że ta energia przechodzi przez całe wasze ciało i wy świecicie jak żarówki. To jest najpiękniejszy „dopalacz“ dla was.

IWONA:
Dziękuję… to chciałam usłyszeć.  Czy masz jeszcze jakieś rady, zalecenia dla nas?

SAMUEL:
Nie trzymajcie Ani w ciemności, otwórzcie jej drzwi.

ANDRZEJ:
Dobrze, to w takim razie – pozwól jej wrócić do ciała.

SAMUEL:
Dziękuję…

ANDRZEJ:
Czy mówię teraz z Anią?

ANIA:
Jestem… jestem…

(Wyprowadznie Ani ze zmienionego stanu świadomości)

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Bolesław Zarębski, Iwona Stankiewicz, Andrzej Wójcikiewicz

BOLESŁAW: Sugestia lub pytanie od Bolesława Zarębskiego
IWONA: Pytanie od Iwony Stankiewicz
ANDRZEJ: Pytanie od Andrzeja Wójcikiewicza
ANIA/IZYDA: Odpowiedź Ani Dolińskiej w stanie zmienionej świadomości
SAMUEL: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

BOLESŁAW:
No, dobrze…. Przestawmy się… Głębokie oddechy, to muszą być oddechy pełne i jogiczne. Z każdym wdechem wdychasz pozytywną energię, która pozwoli ci wejść w głęboki trans, a z każdym wydechem wydalasz niepotrzebne myśli, wszystkie stresy i wchodzisz coraz głębiej. Będę liczył od 10 do 1, a ty po schodach będziesz wchodzić w coraz głębszy trans. Zaczynam liczyć: 10, 9 i schodzisz głębiej… 8 – coraz głębiej i głębiej… 7 – jeszcze głębiej… 6, 5 – aż zejdziesz na poziom, gdzie będziemy mogli przeprowadzić regresję wieku, regresję wcieleń… 4, 3 – bardzo głęboko… 2, 1. Jesteś w bardzo głębokim transie. Jesteś całkowicie bezpieczna, jesteś pod ochroną swoich Aniołów, jesteś pod moją ochroną. Wszystko przebiegnie prawidłowo z korzyścią dla nas tu wszystkich. Jesteś gotowa. Teraz policzę od 3 do 1, pstryknę palcami a ty wejdziesz w okres, kiedy żyłaś w Starożytnym Egipcie i byłaś Izydą. 3, 2, 1…(pstryknięcie palcami), już jesteś, możesz mówić swobodnie i teraz powiedz mi – co widzisz? Co się dzieje?

ANIA:
Jak mnie wprowadzałeś w niski trans, to siedziała tu koło mnie kobieta w czarnych włosach, ładnie ubrana, trzymała mnie za rękę. Na ręce miała pierścienie i to ona mnie zabrała  do Egiptu.

BOLESŁAW:
Świetnie… Czy wiesz, kto to był?

ANIA:
Izyda.

BOLESŁAW:
Acha… No, dobrze, to jesteście w starożytnym Egipcie i teraz opisuj otoczenie, sytuację, co robisz? To jest początek, później uszczegółowimy.

ANIA:
Dobrze. No to jesteśmy w tym pokoju, czy w komnacie. Wysokie, ciemne ściany z kamienia. Nie jesteśmy tutaj sami.

BOLESŁAW:
Jesteś ty, jest IZYDA i kto jeszcze?

ANIA:
Znowu są „oni”, trzech z jednej strony, trzech z drugiej strony.

BOLESŁAW:
To są „oni”, czyli kto?

ANIA:
Kapłani.

BOLESŁAW:
Czy nastąpi jakaś uroczystość w tej chwili? Co się będzie działo? Dlaczegoście  się akurat  zgromadzili w tym miejscu?

ANIA:
Oni są tutaj też – tu, w pokoju są też… Kontrolują wasze umysły.

BOLESŁAW:
Mhm…

ANIA:
Rzucają na was proszek…

BOLESŁAW:
Jakie to ma znaczenie?  Co to jest?

ANIA:
Poczujecie to… Jeżeli będziecie chcieli, to poczujecie, co się będzie działo tam. Jesteśmy z powrotem w tej komnacie… Oni mają białe takie suknie… Suknie, hm…

BOLESŁAW:
Szaty…

ANIA:
Czy szaty… Ładnie wymalowani są, ciemni, opaleni. I stoimy przy tym sarkofagu.

BOLESŁAW:
Oni są w ciałach fizycznych, czy oni są duchami w tym momencie w Egipcie?

ANIA:
Ciałami fizycznymi są.

BOLESŁAW:
I to są kapłani, tak?

ANIA:
To są kapłani.

BOLESŁAW:
Wysocy kapłani. No, dobrze, to opisuj co się dzieje.

ANIA:
Tam się palą świece…

BOLESŁAW:
Tak…

ANIA:
I na razie stoimy i czekamy.

BOLESŁAW:
Kto dyryguje całą tą uroczystością? Jest jakiś główny kapłan, który będzie wydawał polecenia i dyspozycje?

ANIA:
Oni śpiewają teraz, mruczą coś… Ale, tylko sami śpiewają.

BOLESŁAW:
No, dobrze. No to przeskok czasowy, maleńki… I co dalej się dzieje?

ANIA:
Sarkofag jest, jak jest. Stoi, z kamienia…

BOLESŁAW:
Tak.

ANIA:
On jest trochę „połupany”. Znaczy – połupany, nie jest idealny, nie jest idealnie zrobiony.

BOLESŁAW:
Uszczerbiony…

ANIA:
Jest uszczerbiony, o…. Oni go przesuwają, ale…

BOLESŁAW:
Jak to robią?

ANIA:
Ale go nie przesuwają fizycznie, tylko przesuwają go inaczej, siłą umysłu…

BOLESŁAW:
Lewitują, tak?

ANIA:
Siłą umysłu… może… Siłą umysłu i rękoma go przesuwają, nie dotykając go.

BOLESŁAW:
Tak… No i dalej jak to postępuje? Dalej opisuj.

ANIA:
No i znowu jest to wejście, jest to wejście.

BOLESŁAW:
Zanim dalej będziemy postępować, to mi opisz miejsce gdzie ten sarkofag się znajduje? Czy on jest w Piramidzie, czy w komnacie królewskiej, czy w ogóle – gdzie to jest? Określ to miejsce?

ANIA:
To powiem, jak ja to widzę, dobrze? Widzę wysoką Piramidę i taką…

BOLESŁAW:
Patrz oczami Izydy.

ANIA:
Mhm…

BOLESŁAW:
I teraz opisuj.

ANIA/IZYDA:
On jest w Piramidzie.

BOLESŁAW:
W Wielkiej Piramidzie?

ANIA/IZYDA:
Tak. On jest w Piramidzie. Nie jest zupełnie na samym dole, tylko jest wyżej niż podstawa Piramidy.

BOLESŁAW:
Czy jest tam więcej pomieszczeń w tej Piramidzie?

ANIA/IZYDA:
Ja nie czuję i nie widzę…

BOLESŁAW:
W tej chwili, może nieistotne… Dobra, wracamy do ceremonii: odsuwają sarkofag i co się dalej dzieje?

ANIA/IZYDA:
No to ja już nie jestem ja jako ja.

BOLESŁAW:
Oczywiście.

ANIA/IZYDA:
Izyda już weszła we mnie i jesteśmy połączone, znowu w dłoniach trzymam ten kryształ, tą piramidę w piramidzie.

BOLESŁAW:
Tak. I co się dzieje?

IZYDA:
Ona świeci i pulsuje…

BOLESŁAW:
Tak…

IZYDA:
Ale delikatnie.

BOLESŁAW:
Określ wielkość tej piramidy kryształowej.

IZYDA:
Ona mi się mieści w dwóch dłoniach. Ona nie jest za duża.

BOLESŁAW:
Pytanie jest natury technicznej: czy tam są jakieś mechanizmy czy tylko to jest czysty kryształ?

IZYDA:
Jest to czysty, idealny kryształ, żadnych mechanizmów.

BOLESŁAW:
Dobra…

IZYDA:
Sam kryształ ma w sobie wielką moc i jeszcze jest moc kształtów tych dwóch piramid.

BOLESŁAW:
Czyli, tej materialnej, kamiennej…

IZYDA:
I mentalnej piramidy.

BOLESŁAW:
I mentalnej, odwróconej, tak…

IZYDA:
Dokładnie.

BOLESŁAW:
I dalej co się dzieje?

IZYDA:
Już czas, żeby tam zejść na dół.

BOLESŁAW:
Schodź.

IZYDA:
Schodzimy. Ładnie wchodzę, nie jest ani za ciasno i nie muszę się cisnąć, chociaż super się wyprostować nie będę mogła.

BOLESŁAW:
Tak.

IZYDA:
Tak, jak mówiłam wilgotne są ściany. Przejeżdżam ręką po ścianach – jest woda na mej dłoni. Na ścianach też są napisy.

BOLESŁAW:
Przeczytaj.

IZYDA:
Nie…

BOLESŁAW:
Nie umiesz?

IZYDA:
Nie przeczytam…

BOLESŁAW:
Nie umiesz, czy nie jest wskazane?

IZYDA:
Nie potrafię, ja – nie potrafię.

BOLESŁAW:
To zwracam się bezpośrednio do duchowej IZYDY: pomóż nam, proszę. Odczytaj przekaz.

IZYDA:
Zostawcie, to jest mało ważne. Idźcie dalej.

BOLESŁAW:
Skoro tak twierdzisz, proszę – dalej. Idziecie dalej, i co?

IZYDA:
Schodzimy schodami w dół. Schody nie są też idealne, są z kamienia. Woda jest, jest woda, ale w wodzie się coś świeci i tam będziemy szli.

BOLESŁAW:
Mhm, idźcie.

IZYDA:
Nie ma problemu z przepłynięciem. Ja cały czas mam w dłoniach kryształy.

BOLESŁAW:
Tak.

IZYDA:
Znowu jesteśmy w tej komnacie, która jest czubkiem piramidy mentalnej. Jest tu bardzo jasno.

BOLESŁAW:
Jest to głęboko od podstawy Piramidy? Jak głęboko? Szacunkowo?

IZYDA:
Czy głęboko od podstawy Piramidy? Dwóch ludzi i dwa łokcie.

BOLESŁAW:
Czyli…

IZYDA:
Dwóch ludzi i dwa łokcie. Nie jesteśmy tu sami.

BOLESŁAW:
Kto jeszcze jest?

IZYDA:
To już nie są kapłani.

BOLESŁAW:
Tak, kto to jest?

IZYDA:
Oni pływają koło mnie.

BOLESŁAW:
To są jakieś duchy, tak?

IZYDA:
To są duchy.

BOLESŁAW:
Jaką rolę pełnią w tej chwili tam?

IZYDA:
Chronią.

BOLESŁAW:
Chronią?

IZYDA:
Chronią to miejsce. Znowu jest kobieta.

BOLESŁAW:
Izyda?

IZYDA:
Nie…

BOLESŁAW:
Jaka kobieta? Ta, która ci dała ten medalion i kto to jest z imienia, proszę podaj?

ANIA/IZYDA:
Mam być spokojna i się nie denerwować i nie przejmować wszystkimi emocjami.

BOLESŁAW:
Jestem przy tobie…  Anioły twoje też są przy tobie. Wszystko jest w porządku. I teraz odpowiedz, kto to jest ta kobieta?

ANIA/IZYDA:
To jest moja matka, to wieczna opiekunka wszystkich pokoleń i wcieleń. Jest przy mnie i mnie pilnuje i prowadzi. Nie tylko w tym życiu robię to, co robiłam…

BOLESŁAW:
Tak…

ANIA/IZYDA:
Nie mam się bać, bo i tak muszę to zrobić.

BOLESŁAW:
Zapamiętaj na teraz i na zawsze, że masz się nie bać. Jesteś pod JEJ opieką. To ważne.

ANIA/IZYDA:
To ona ma na piersi ten krzyż, ten co ci rysowałam wczoraj. A mi każe pamiętać o księżycu i słońcu na mej piersi.

BOLESŁAW:
Może zrobimy taką imitację tego medalionu. Dobry pomysł?

ANIA/IZYDA:
Ja mam go cały czas w mentalu, mam pamiętać o nim, nigdy nie zapominać. On mi przypomina kim jestem.

BOLESŁAW:
Dobra…

IZYDA:
Ona się odsuwa…

BOLESŁAW:
To teraz powiedz, czy ona ma jakieś imię?

IZYDA:
Klemensis…

BOLESŁAW:
Jak?

IZYDA:
Klemensis.

BOLESŁAW:
Klemensis? I pod tym imieniem była znana w Egipcie?

IZYDA:
Nie tylko w Egipcie, jeszcze wcześniej była znana…

BOLESŁAW:
Wcześniej, czyli kiedy?

IZYDA:
Za czasów Atlantydy. A ja byłam Aszu-szun…

BOLESŁAW:
Aszu-szun. Na Atlantydzie, tak?

IZYDA:
Na Atlantydzie.

BOLESŁAW:
Kim byłaś na Atlantydzie?

IZYDA:
Pracowałam energią…

BOLESŁAW:
Jak bardzo często…

IZYDA:
Pomagałam ludziom.

BOLESŁAW:
Praktycznie, to samo, co w Egipcie, tak?

ANIA/IZYDA:
Cały czas to robię…

BOLESŁAW:
No, tak.

ANIA/IZYDA:
Nawet w tym życiu mam przejawy, że oni się łączą ze mną i cuda się zdarzają. Możemy iść dalej.

BOLESŁAW:
Dobra… Jesteś bezpieczna, idziesz dalej.

IZYDA:
Jest tam postument.

BOLESŁAW:
Tak, jaką on ma nazwę?

IZYDA:
Ania pamięta jako dżet. Niech tak zostanie.

BOLESŁAW:
Mhm…

IZYDA:
Kładę tę piramidkę, ten kryształ na tym postumencie. Kłaniam się i odchodzę nie obracając się.

BOLESŁAW:
Czyli, tak jakbyś się cofała, tak?

IZYDA:
Wycofuję się.

BOLESŁAW:
To teraz przypomnij, jaką rolę spełnia ten kryształ, który tam jest pod tą Piramidą. Czy on fizycznie do tej pory, do tej chwili tam jest?

IZYDA:
On cały czas tam jest…

BOLESŁAW:
Fizycznie?

IZYDA:
Jest, tak.

BOLESŁAW:
I jaką pełni rolę?

IZYDA:
A jaką rolę pełni czubek Piramidy fizycznej?

BOLESŁAW:
Nie wiem… Skupia energię, jak i Piramida.

IZYDA:
Trzyma podstawę Piramidy fizycznej i trzyma całą piramidę mentalną, która jest ekranem odbiorów częstotliwości, wibracji, energii – jak chcecie to nazwać.

BOLESŁAW:
Tak…

IZYDA:
Z kosmosu, z wszechświata. W środku – ta piramida będzie uruchomiona, ale w środku, w komnacie musi być otworzone centrum. Centrum będzie otworzone, gdy będzie mumia i gdy będą odpowiednie osoby przechodziły inicjację od nas właśnie w komnacie, w centrum Piramidy.

BOLESŁAW:
W tej chwili dostaliśmy informację trochę sprzeczną z wcześniejszą, gdzie było powiedziane, że mumia owszem jest ważna, ale nie podstawowa. Ona, ta mumia nie jest aż tak bardzo ważna. Jest tylko, tak jakby „nakrętką od butelki”. Więc, czy odnalezienie tej mumii i włożenie do sarkofagu jest warunkiem sine qua non, czy to jest tylko pomocne do przeprowadzenia tej całej ceremonii Czterech Wielkich Aniołów?

IZYDA: :
Jest pomocne, ale osoby odpowiednie muszą tam się też znaleźć.

BOLESŁAW:
To ja rozumiem… Ale, pytam o mumię… Czy ona tam jest, ta mumia konieczna i bez tej mumii nic nie da rady zrobić?

IZYDA:
Jestem znowu w tym pokoju i kapłani kiwają tylko głową, że nie…

BOLESŁAW:
Czyli, że nie jest konieczna?

IZYDA:
Nie jest konieczna…

BOLESŁAW:
Ale, by pomogła.

IZYDA:
Ale, by pomogła.

BOLESŁAW:
Dobrze, znajdziemy – to będzie fajnie, nie znajdziemy – też będzie fajnie, tylko troszkę inaczej.

IZYDA:
Oni się kłaniają i kiwają głową „nie”…

BOLESŁAW:
Kiwają głową „nie”, że nie, że co? Że nie jest potrzebna?

IZYDA:
Dokładnie.

BOLESŁAW:
To jest bardzo cenna informacja, tak… Możesz zadawać pytania głośno, nie krępuj się (do Andrzeja). Przekazuję teraz głos, Andrzej będzie pytał.

ANIA:
Mhm…

ANDRZEJ:
W takim razie, do czego, dlaczego był stworzony ten sarkofag w komnacie królewskiej, ten „wyszczerbiony”? Po co on tam jest?

SAMUEL:
On jest skupiskiem energii, Andrzeju. Przy tym sarkofagu będą nie tylko kapłani w przyszłym roku, będą ludzkie anioły… i tam będzie potężna siła i potężna energia. I sarkofag jest też ważnym elementem.

ANDRZEJ:
Czy to „wyszczerbienie” ma jakieś znaczenie?

SAMUEL:
Nie ma znaczenia, z upływem czasu miało prawo…

BOLESŁAW:
Wypadek przy pracy…

IWONA:
Mówisz, że mumia nie jest konieczna. A może to, co jest w mumii jest niezbędne?

SAMUEL:
Jest pomocne ze względu na to, że jest tam siła. Faktycznie jest tam siła. Ona tam została przez tyle setek lat, została ta siła i ona będzie pomocna. Ale, jeżeli zajdzie konieczność, my tą siłę wam damy.

ANDRZEJ:
Czyli, ja rozumiem, że w momencie kiedy przyjdzie na to czas – osoby wybrane muszą się znaleźć w komnacie królewskiej Wielkiej Piramidy, niezależnie od tego czy mumia będzie tam przeniesiona, czy nie? Czy dobrze rozumuję?

SAMUEL:
Dobrze rozumujesz.

ANDRZEJ:
To włączy energię Wielkiej Piramidy i ochroni Ziemię?

SAMUEL:
Dokładnie. Osoby te będą bardzo zmęczone, będą potrzebowały długiego czasu regeneracji. Długiego czasu? Parę godzin. Będą musiały sobie poukładać w głowie to, co będzie się tam działo, ogarnąć to ludzkim  swoim umysłem. Dlatego to jest ważne, żeby te osoby pracowały sercem. Nie znaleźliście jeszcze na waszej kuli ziemskiej takiej energii, która będzie wytworzona w tym czasie w Piramidzie.

BOLESŁAW:
W porządku, pytajmy dalej.

IWONA:
Mamy informację, że w mumii faraona jest specjalne urządzenie, które może pomóc aktywizować tę energię. Czy masz na ten temat wiedzę?

SAMUEL:
Bill tak mówi, tak?

ANDRZEJ:
En-Ki tak mówi…

IWONA:
En-Ki. En-Ki – Samuel.

ANDRZEJ:
Nie ogarniajcie tego ludzkimi umysłami. To nie jest żadne urządzenie fizyczne, to jest po prostu – energia. Niewystarczająca dla was odpowiedź, prawda?

BOLESŁAW:
Nie, to by było mniej więcej jasne. Wszystko jest w porządku.

IWONA:
Tak, dziękuję.

BOLESŁAW:
Andrzej, masz następne pytanie na ten temat?

ANDRZEJ:
Nie.

BOLESŁAW:
To wracamy do momentu, jak położyłaś tam tę piramidę. Wycofujesz się i co się dzieje dalej?

SAMUEL:
To już się samo później zacznie dziać, poczekajcie. Z tym – musicie jeszcze poczekać. Nie czas i miejsce. Uszanujcie to.  Dowiecie się, ale nie dzisiaj.

BOLESŁAW:
Dobrze, ale o co innego mi chodzi teraz, o Starożytny Egipt i jak byłaś Izydą, dostałaś to imię w wieku trzech lat. Chcę, żebyś wróciła do tego żywota w tym Egipcie i mi opowiedziała bardziej o sprawie w tej chwili fizycznej: czym się zajmowałaś, co robiłaś, jak wyglądało życie w tamtym czasie, jaka była twoja funkcja, kto był twoim mężem, kto był twoim ojcem? Opowiadaj. Uściślę – jesteś już bardzo dorosłą osobą, doświadczoną. Masz pełną wiedzę, która była przeznaczona ci w tamtym życiu. Masz dostęp do tych informacji, których strzegą kapłani, których strzeże faraon. To, co wiesz – to opowiedz.

IZYDA:
Miałam siostry, miałam braci, miałam męża, miałam dzieci.

BOLESŁAW:
Tak… Kto był twoim ojcem?

IZYDA:
Nie czuję, nie wiem…

BOLESŁAW:
Znaczy, że się trans już spłyca, tak?

ANIA:
Chyba…

BOLESŁAW:
Czy pogłębić trans, czy kończymy na tym na dzisiaj?

ANIA:
Jeżeli Andrzej i Iwona pozwolą…

ANDRZEJ:
Ja mam jeszcze pytanie. Czy celem naszych działań teraz w tym czasie, kiedy jesteśmy jest fizyczne odnalezienie tej kryształowej piramidki, o której mówisz?

ANIA/SAMUEL:
Czy dzisiaj to jest obecnym celem, tak?

ANDRZEJ:
Tak.

SAMUEL:
Ta piramidka tam jest i ona jak mówię jest podstawą, znaczy podstawą… szczytem piramidy mentalnej i jest ona bardzo ważna i bardzo potrzebna. Ale, wy prawdopodobnie jej nie dacie rady wykopać, wykopać?… Dojść tam od tej strony, co pewnie ja wam mówię, tylko od strony tych trzech wejść. Bo to wszystko jest razem połączone.

ANDRZEJ:
Powiedzmy, że odnajdziemy te trzy wejścia. Przechodzimy przez ten tunel, czy kanał…, co dalej?

SAMUEL:
Po drodze znajdziecie wiele, wiele rzeczy, które będą wam ludziom bardzo pomocne. Otworzycie się zupełnie na inny wymiar. Będziecie mogli się kontaktować nie tylko przez medium, ale sami będziecie potrafili to robić. Każdy z was, będzie mógł porozmawiać z istotą z tamtego wymiaru. Iwona, Andrzej, Bolesław – każdy z was będzie się z nimi kontaktował po roku 2012.

BOLESŁAW:
To jest wszystko w porządku i jesteśmy za to wdzięczni, ale… Świat w tej chwili jest taki, jaki jest, a świat ten zewnętrzny – potrzebuje fizycznych dowodów. Chyba rozumiesz, że to tak jest w tej chwili, no trudno… Czy wejdziemy fizycznie do tego korytarza, do tego tunelu i fizycznie odkryjemy te rzeczy, które tam są, te komnaty, które tam są, których tam jest kilkadziesiąt i tak dalej… Czy my tam wejdziemy? My, czyli – Ania, Andrzej, Iwona i ja?

SAMUEL:
Ludzka stopa prędzej wejdzie tam właśnie w te trzy wejścia, aniżeli dostanie się do komnaty, która jest pod Piramidą.

BOLESŁAW:
No to logiczne, kolejność musi być…

SAMUEL:
Wejdziecie tam, wejdziecie tam.

ANDRZEJ:
Czy w Egipcie są osoby – Egipcjanie, którzy nam będą bardzo pomagali?

SAMUEL:
Już są. Andrzej, ty o tym doskonale wiesz. Ale, te osoby jeszcze obudzą się.

BOLESŁAW:
One jeszcze o tym nie wiedzą?

SAMUEL:
One jeszcze o tym nie wiedzą, one się obudzą. Za naszą sprawą się obudzą i będą bardzo pomocne. O to nie powinieneś się martwić.

ANDRZEJ:
Rozumiem, że to są osoby, które mają również otwarte umysły?

SAMUEL:
Dokładnie. Poczekaj, poczekaj Andrzeju…

BOLESŁAW:
Muszą być o wielkich kwalifikacjach moralnych.

IWONA:
Czy mówisz w tej chwili jako Izyda, czy mówi Samuel?

SAMUEL:
Samuel…

BOLESŁAW:
Przeplata się. Ale teraz jako Samuel.

IWONA:
Dziękuję.

SAMUEL:
Słucham.

BOLESŁAW:
Coś jeszcze?

ANDRZEJ:
Czy ja mogę jeszcze raz poprosić, żeby porozmawiać z Izydą?

ANIA/IZYDA:
Izyda jest tutaj.

ANDRZEJ:
Dobrze. Izydo – musiałaś być bardzo ważną osobą w momencie, kiedy poproszono cię, żebyś przeniosła tą piramidę. Czyli – musiałaś być córką kogoś bardzo, bardzo ważnego. Czy pamiętasz, czy twój ojciec był tym, który budował Wielką Piramidę?

IZYDA:
Mój ojciec był bardzo potężny. Można rzec – najpotężniejszy w Egipcie i nie był człowiekiem, tak jak i ja nie jestem człowiekiem. On wiedział, co czyni budując Piramidę, czemu ma ona służyć, kiedy się odezwie. Ja byłam w to wtajemniczona, oczywiście. Ja to wszystko widzę, czuję i wiem, ale jeszcze nie możecie tak naciskać, proszę… Poukładajcie to w waszych głowach, przeanalizujcie. Kolejne informacje dostaniecie, jak mówiliśmy we wrześniu…

BOLESŁAW:
No, dobrze, następne…

IWONA:
Izydo, czy w czasach, gdy żyłaś w Starożytnym Egipcie spotkałaś się z Kapłanką Ki, obecną Lucyną?

IZYDA:
Kocham ją bardzo, my się znamy z innego wymiaru, kochanie. Wszystko było uzgodnione, my wszystko wiedziałyśmy, że w XXI wieku stanie się to, co się teraz dzieje. To było uzgodnione i zaplanowane. Na polu duchowym – my się bardzo dobrze znamy, wspieramy się i wysyłamy do siebie energię miłości i wsparcia nawet teraz tutaj.

IWONA:
Dziękuję.

ANDRZEJ:
Dziękuję.

BOLESŁAW:
No to ja również dziękuję za dzisiejsze seanse. Zakończymy na tym.

SAMUEL:
Wiem, że będziecie mieli wiele pytań jeszcze. Pozwólcie… to spotkamy się jeszcze, dajcie Ani odpocząć.

BOLESŁAW:
Jasne!

ANIA/SAMUEL:
Dziękuję.

IWONA:
Bardzo dziękujemy.

ANDRZEJ:
Dziękujemy.

BOLESŁAW:
No to, jak zwykle, wyprowadzę cię z transu. Będę liczył… Wyjdziesz z transu… będziesz zadowolona, wypoczęta…

(Wyprowadznie Ani ze zmienionego stanu świadomości)

UCZESTNICY: Anna Dolińska, Bolesław Zarębski, Iwona Stankiewicz, Andrzej Wójcikiewicz

BOLESŁAW: Sugestia lub pytanie od Bolesława Zarębskiego
ANDRZEJ: Pytanie od Andrzeja Wójcikiewicza
IWONA: Pytanie od Iwony Stankiewicz
ANIA: Odpowiedź Ani Dolińskiej w stanie zmienionej świadomości
SAMUEL/EN-KI: Odpowiedź na pytanie za pośrednictwem Ani Dolińskiej

(Po wprowadzeniu Ani w zmieniony stan świadomości przez Bolesława)

ANIA:
To, że nie jesteśmy sami to już wiecie, bo jest nas tutaj bardzo dużo i jesteśmy w tunelu. Już od razu – jesteśmy w tunelu.  Nasz pokój to jest ochrona.  Nie jesteśmy tu sami, są jasne postacie, które pływają jak „mgły“.  Pływają cały czas koło nas i nas chronią…

BOLESŁAW:
No dobrze, to może przejdziemy od razu do zaplanowanej części. Chcemy rozmawiać z Samuelem – En-Ki.  Odezwij się, proszę.

ANIA:
Poczekajcie… poczekajcie, ja muszę poszukać…

BOLESŁAW:
Szukaj… szukaj… Cierpliwie.

ANIA:
Jestem na łące i znowu są te cztery anioły koło mnie… En-Ki też jest oczywiście… Tylko En-Ki stoi i patrzy na ciebie (do Bolesława)… O co cię prosił?

BOLESŁAW:
Nie pamiętam co masz na myśli…. Powiedz…

ANIA:
Musisz Anię bardziej wprowadzić… w głębszy stan hipnozy…

BOLESŁAW:
Dzisiaj… w tej chwili?

ANIA:
Tak…

(Bolesław pogłębia stan zmienionej świadomości u Ani poprzez indukcję hipnotyczną)

BOLESŁAW:
(…) Jesteś w bardzo głębokim transie i przez ciebie może rozmawiać En-Ki i ewentualnie gdybyśmy poprosili inną osobę również.  Czy jesteś gotowa?

EN-KI:
Mówcie do mnie Samuel…

BOLESŁAW:
Dobrze… przekazuję teraz „pałeczkę“ Andrzejowi. On jest najbardziej zainteresowany i ma zaplanowane pytania.  Proszę… Andrzej.

ANDRZEJ:
Witaj En-Ki… Witaj Samuelu.

SAMUEL:
Witaj kochany…

ANDRZEJ:
Czy ty jesteś tym samym Samuelem, który rozmawia z Lucyną?

SAMUEL:
Ty już jesteś na tyle mądry, że wiesz, że nasze energie, nasze świadomości kosmiczne się mieszają.  Wiesz o tym Andrzeju.  Ani pasuje Samuel – niech tak zostanie.  Ale jestem tym samym En-Ki, Samuel.  Pytaj… śmiało.

ANDRZEJ:
Dziękuję bardzo… Mam pytanie związane z Wielką Piramidą.  Czy urządzenie w Wielkiej Piramidzie może być włączone w inny sposób, niż przez włożenie mumii Budowniczego do sarkofagu?

SAMUEL:
Trochę się zmieni wszystko Andrzeju.  Mumia, to jakby „nakrętka“ na wielkiej butli.  Jest potrzebna, ale ona nie jest aż tak ważna. Jest ona rzeczą podrzędną, ale jest ważna Andrzeju.  Pytasz jak można uruchomić?

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
Wy już to wiecie.  Musicie znaleźć osoby od nas.  One zostały przysłane już tu parę lat temu i wy je musicie odnaleźć.  One będą wiedziały, co mają robić w Wielkiej Piramidzie.  Wy wiecie o tym, mówiłem wam już to.  One muszą być o czystych, otwartych sercach.  One się wtedy połączą z nami, bo one są od nas.  Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Tak, rozumiem…

SAMUEL:
Pytaj…

ANDRZEJ:
Samuelu… przez wiele lat mówiłeś nam przez Lucynę, że najważniejszą sprawą w kontekście ratowania Ziemi jest odnalezienie mumii jej Budowniczego.  Teraz twierdzisz, że to nie jest najważniejsza sprawa.  Jak to pogodzić?

SAMUEL:
Przyszedł następny etap.  W tamtych czasach było dla was bardzo to ważne.  Ten etap się zbliża i się kończy.  Teraz musicie być otwarci na coś innego.  Nie analizuj tego Andrzeju, tak ma być.

ANDRZEJ:
Ale przez tyle lat mówiliśmy ludziom, że celem naszego Projektu jest dokonanie wykopalisk w Egipcie.  Bardzo trudno to teraz zmienić, bo stracimy wiarygodność.

SAMUEL:
Będziecie kopać i szukać dalej… Nie stracicie wiarygodności Andrzeju.  Teraz pójdą wam prace bardzo szybko, ale to się zacznie w przyszłym roku dopiero.

ANDRZEJ:
Rozumiem, czyli w dalszym ciągu mamy starać się o pozwolenia na wykopaliska?

SAMUEL:
Starać się… i dostaniecie je.  Wy wiecie, że tam są strażnicy od nas.  Oni blokują, hamują, zabierają – i to nie jest złośliwość ludzka, jak wy sobie myślicie.  Podróżniku – tak ma być, musi przyjść czas.  Wy byście chcieli wszystko od razu.  Spokojnie kochany… dostaniecie pozwolenia. Ci, którzy wydają pozwolenia są też od nas.  Oni wiedzą, kiedy mają dać.  Rozumiesz?

ANDRZEJ:
Tak… tak… Zresztą tak podejrzewałem, że musi przyjść czas na to, żeby te prace były w dalszym ciągu kontynuowane. Mam kolejne pytanie.  W jednej z sesji powiedziałeś Samuelu, że w pewnym momencie przestaniesz rozmawiać z nami przez Lucynę.  Czy to jest ten moment i czy mamy się teraz kontaktować z tobą przez Anię?

SAMUEL:
Pięknie to rozumiesz.  Mówiliśmy to… mówiliśmy też to dwa lata temu przez Anię.  Dwa lata minęły – i co się stało?  Jesteście tu… poznaliście Anię.  Lucynka… Lucynka… kochana Lucynka… Ona będzie współpracować jeszcze. Ona jest bardzo mądrą, ciepłą, kochającą duszą i ona się na pewno nie obrazi.  Ona będzie wręcz pomagać.  Ona jest zmęczona fizycznie już.  Nie gniewajcie się, uszanujcie jej decyzję.  Ona sama się odsunie.  Dobrze Andrzeju?

ANDRZEJ:
Rozumiem, ale znając Lucynkę na poziomie fizycznym, ona może mieć… różne reakcje jeśli się dowie, że mamy sesje z inną osobą?

SAMUEL:
Nie martwcie się o to… my się tym zajmiemy.  Zresztą – one się poznają. Nie martw się Andrzeju o to.

ANDRZEJ:
Dobrze, pozostawiam tę sprawę do rozwiązania tobie, bo nawet nie wiedziałbym jak powiedzieć teraz Lucynie, że mieliśmy to spotkanie z tobą.

SAMUEL:
To dajcie sobie spokój na razie… To się wszystko rozwiąże samo.  Zostawcie to nam. Poczekajmy do września… października, dobrze?

ANDRZEJ:
Powiedz mi Samuelu jaką rolę w Projekcie Ratowania Ziemi odgrywa mąż Lucyny, Bill?

SAMUEL:
Bill ją bardzo chroni, on ją bardzo wielką energią otacza, nie tą energią ziemską – naszą.  Gdybyście teraz widzeli to, co Ania widzi, to byście wiedzieli o co chodzi.  Jest Bill, jest wielki, potężny na poziomie ducha i trzyma ją w swoich ramionach.  Nie pozwoli jej skrzywdzić.  Na poziomie ducha mówimy ci to. Ale co jeszcze chciałbyś wiedzieć?

ANDRZEJ:
Bo na poziomie fizycznym są trudności w harmonijnej współpracy z Billem.  Wydaje się, że on oddziela nasze fundacje od siebie i proponuje inny program wykopalisk.  Czy to jest częścią większego planu?

SAMUEL:
Nie chciałbym tego, ale na to wszystko będzie skierowana ta droga.  Wy się na jakiś czas rozejdziecie.  To nie będzie kłótnia, nie będzie złość, ale na chwilę się rozejdziecie we współpracy z Lucyną.  Bill… on jest silny i potężny, ale on też jeszcze walczy z ziemską stroną, trochę inną, której chyba nie zrozumiesz Andrzeju.  To tak zostanie.  Oni się trochę odsuną, ale będą bardzo… bardzo pomocni.  Powtarzam – nie żałujcie jej, nie kłóćcie się z nią, kochajcie… szanujcie… tolerujcie.  Pytaj jeszcze.

ANDRZEJ:
W jaki sposób można zjednoczyć ludzi działających wokół Projektu, aby stanowili siłę i prezentowali sobą to, co najlepsze, a nie prowadzili osobnych działań nastawionych na odegranie pewnej indywidualnej roli tak, jak my to interpretujemy na naszym ziemskim poziomie?

SAMUEL:
I to jest wasz ziemski poziom – dokładnie tak jak powiedziałeś.  Ludzie tu, na Ziemi będą walczyć. My – z góry patrząc na to wszystko – inaczej to widzimy, a wy – jednostki ludzkie – chcecie być lepsi jeden od drugiego i tak zostanie, kochany.  Ale my wam pomożemy, nie martwcie się.  Ty byś chciał Andrzeju, żeby wszyscy kochali się, szanowani i robili wykopy w Egipcie?  Mów Andrzeju…

ANDRZEJ:
No…, to by było najlepsze rozwiązanie…

SAMUEL:
Ale tak nie będzie… Cieszcie się z tego, co otrzymujecie, co dostajecie.  My wam BARDZO pomagamy Andrzeju…

ANDRZEJ:
Domyślam się, bo wiem, że różni ludzie działający w Projekcie Ratowani Ziemi mają różne pomysły i podejmują różne działania, ale nie wiemy, które są z nich najwłaściwsze i które prowadzą najszybciej do celu?

SAMUEL:
Wy zdążycie – Andrzeju… Iwonka też się uśmiecha. Wy zdążycie do końca roku 2012.  Myślisz, że zostało wam niewiele czasu, ale wszystko w swoim czasie musi się odbywać Andrzeju.

ANDRZEJ:
Tak my to interpretujemy, bo przecież badania na Ślęży zostały zatrzymane tuż przed wejściem głębiej, badania w Hawarze zostały zatrzymane tuż przed wejściem głębiej…

SAMUEL:
Wszystko idzie parami we wszechświecie.  Ruszy jedno – ruszy drugie.  Ty o tym wiesz.

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
We wszechświecie tak jest.  Jesteś mądry, jesteś doświadczony.  Kobieta – mężczyzna, noc – dzień, jin – jang.  Tu też idzie wszystko parami.  Musicie mieć spokój ducha i zaufać nam.  Nie gorączkujcie się tak…

ANDRZEJ:
Czy powód, dla którego zostały zatrzymane te badania w Egipcie w zasadzie jest taki, że to jeszcze nie jest czas na nie?

SAMUEL:
Jeszcze nie jest czas… My to zrobiliśmy… my to zainicjowaliśmy… przystopowaliśmy to wszystko…

ANDRZEJ:
Tak myślałem…

SAMUEL:
My to ruszymy w odpowiednim momencie.  Chociaż byś robił nie wiadomo ile, nie wiadomo co, ile energii… siły byś poświęcił – nie przeskoczysz. To my zadecydujemy, w którym momencie ruszymy.

ANDRZEJ:
Mówiąc „my“ masz na myśli siebie i swojego brata?

SAMUEL:
Jest nas wielu, jest nas bardzo dużo…

ANDRZEJ:
Samuelu, czy ta kryształowa piramidka, o której mówiła Ania w hipnozie znajduje się pod grobowcem faraona Budowniczego, czy pod samą Wielką Piramidą?

SAMUEL:
Jest pod Wielką Piramidą…

ANDRZEJ:
Czyli jaki jest teraz cel naszych działań?  Powiedzmy, że znajdzie się tych trzech pozostałych aniołów, o których mówiła Ania w hipnozie i co dalej?

SAMUEL:
To się stanie we wrześniu przyszłego roku.  Zacznie się wszystko we wrześniu przyszłego roku…

ANDRZEJ:
Tak…

SAMUEL:
Wy znajdziecie te anioły… Tak pięknie powiedziane „Anioły“, ale to są nasze duchy w ludzkich postaciach.  To są „nasi“… oni się odezwą, wy ich wyszukacie i to wszystko będzie się działo w Wielkiej Piramidzie.  Wy nie musicie tego widzieć, wy nie musicie kopać pod Piramidą. To wszystko będzie się działo na polu energetycznym, w innym wymiarze.  Oni to będą widzieć – i to wystarczy.  Wielka Piramida, fizyczna Piramida, odwrócona piramida mentalna, gdzie mała piramidka jest szczytem, a spód mentalnej piramidy jest ekranem, odbiornikiem, na którym jest czujnik fizycznej piramidy.  Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Staram się zrozumieć, ale to jeszcze do mnie nie dochodzi w tym sensie, że jaka jest teraz procedura uaktywnienia ochrony Ziemi?

SAMUEL:
Jaka jest procedura?  To wszystko będzie się działo na polu energetycznym Andrzeju.  Wy odkopiecie tunele… Odkopiecie Andrzeju, znajdziecie wejście… trzy wejścia… znajdziecie je.  Tam wejdziecie i tam odkryjecie… nie skarby, bo to jest mało istotne – fizyczne skarby dla was – odkryjecie coś bardzo potężnego dla was, dla waszych umysłów, dla waszego serca.  I do kochanej Iwonki będzie prośba i wielkie zadanie.  Ludzie nie będą chcieli zaakceptować tego wszystkiego – a Iwonka postara się, aby to ludziom pokazać w piękny sposób.  To, co się teraz dzieje, to co się dzieje na polu duchowym – Iwona to przedstawi na filmie. Ze spokojem Iwonka – my ci też pomożemy.  Pytaj Andrzeju.

ANDRZEJ:
W dalszym ciągu moje pytanie jest takie: co możemy teraz zrobić na poziomie fizycznym – bo ty mówiłeś o poziomie duchowym – na poziomie fizycznym, żeby to wszystko zaczęło się dziać na poziomie duchowym?

SAMUEL:
Po co jedziecie do Egiptu?

ANDRZEJ:
Po to, żeby załatwić pozwolenia.

SAMUEL:
Wiesz, że będzie znowu ciężko?

ANDRZEJ:
Wiem.

SAMUEL:
Nie zrażaj się tym.

ANDRZEJ:
Nie… ja się nie zrażam.  Wiem, że jestem prowadzony.

SAMUEL:
Dreptaj… dreptaj i się nie zrażaj, że znowu jeszcze nie czas, ale niech cię znają, niech wiedzą, że jesteś i czuwasz Andrzeju.  I ufaj nam… Przyjdzie czas – dostaniesz pozwolenie, dobrze?  I teraz pytasz dalej.

ANDRZEJ:
Kim naprawdę jest Zahi Hawass?  Waszym strażnikiem, czy kimś spoza tego grona?

SAMUEL:
Teraz powiem ci co Ania widzi.  Jest Wielka Piramida i koło Piramidy piasek się unosi.  Piasek się unosi w kształcie kopuły – okrywa całą Piramidę i krąży… i krąży… i się nie sypie.  To jest on, o którego pytasz…

BOLESŁAW:
Czyli ochrona…

ANDRZEJ:
Czyli on został wysłany po to, żeby chronić Wielką Piramidę.

SAMUEL:
Dokładnie.

ANDRZEJ:
Nam się wydawało, że to jego złośliwość, że zatrzymuje badania.

SAMUEL:
Nie myślcie nigdy w tę stronę.  Dlaczego wy, ludzie, musicie myśleć o złośliwości. My wam dajemy tyle miłości… tyle dobroci. Skierujcie się w tą stronę.  Nie przyciągajcie tej negatywnej, tej złej strony.  Andrzeju, ty o tym doskonale wiesz, bo ty tego nauczasz przecież.

ANDRZEJ:
No tak… Czy w dalszym ciągu mamy dążyć do odkopania grobowca Budowniczego Wielkiej Piramidy?

SAMUEL:
Możecie… nic nie stoi na przeszkodzie… oczywiście.  Ale waszym celem będzie wejście do wielkiego labiryntu.  To będzie w przyszłym roku.  Nie chcę ci mącić w głowie Andrzeju bo widzę, że masz już dyskomfort psychiczny.  Zgadza się?

ANDRZEJ:
Nie… nie mam dyskomfortu psychicznego Samuelu, tylko kiedy mówisz „Wielki Labirynt“, który labirynt masz na myśli?  Czy ten w Hawarze, czy ten, który znajduje się pod Piramidami?

SAMUEL:
Poprowadzi was Ania… Poprowadzi was Ania – ona wam pokaże gdzie to jest.  Spaceruje ona jak u siebie w domu po nim.

BOLESŁAW:
To jest Wielka Piramida…

ANDRZEJ:
To nie jest Wielki Labirynt, bo my nazywamy Wielkim Labiryntem labirynt, który jest w Hawarze.  Natomiast to, co jest pod Piramidami nazywamy po prostu „labiryntem“.

SAMUEL:
Wy tak nazywacie…

ANDRZEJ:
Tak.

SAMUEL:
Tam są trzy wejścia i jest tunel.  Dojdziecie do tego.

ANDRZEJ:
Uhm… Czy Ania musi pojechać z nami do Egiptu, żeby wskazać to miejsce… to wejście?

SAMUEL:
Powiemy inaczej… Ania będzie się zapierać.  Dobrze by było… Ona będzie jak u siebie w domu – tam zupełnie inaczej będzie wszystko odbierała, aniżeli tu, siedząc na kanapie w Szamotułach.  Ale ze spokojem, jeszcze nie teraz.

ANDRZEJ:
Rozumiem, że dasz nam znać, kiedy jest czas na to?

SAMUEL:
Damy wam znać na przełomie września i października.  Pozwólcie Ani poukładać wszystko w głowie. Ona niby chce, ale sama się blokuje.  Pytaj Andrzeju.

ANDRZEJ:
Czyli rozumiem, że naszym następnym celem, będzie odnalezienie tych wejść, które prowadzą pod Wielką Piramidę?

SAMUEL:
Powiedzmy, że one nawet same się odkryją dla was.  Nie będziecie musieli za wiele szukać ich.  Czy nie było jeszcze, że „piaski się trzęsą“?  Nie zauważyliście tego?

ANDRZEJ:
A bywało… bywało…

SAMUEL:
Bywało – i tak się stanie teraz.

ANDRZEJ:
Jeżeli więc te wejścia są w rejonie piasków i to jest w pobliżu Piramidy, to może być tylko na południe, bo to jest jedyne miejsce, gdzie są piaski.

SAMUEL:
One same się odkryją.  Piaski się rozsuną, kamienie się rozsuną… będziecie widzieli tylko szczyty wejść – reszta będzie należała do was.  My zrobimy swoje – a reszta będzie należała do was Andrzeju.

ANDRZEJ:
Dobrze, ja teraz przekazuję Iwonie głos.  Ona ma parę pytań do ciebie.

SAMUEL:
Iwonka jest w różowym świetle… słucham cię kochana.

IWONA:
Dziękuję Samuelu, witaj… Bardzo się cieszę, że lubisz żeby do ciebie zwracać się „Samuel“.  Ja też tak lubię ciebie nazywać – także – dziękuję.  Samuelu drogi – czemu nas tutaj sprowadziłeś?  Co mamy usłyszeć przez Anię, co nam Lucyna nie może powiedzieć?

SAMUEL:
Nie odsuwajcie Lucynki, ona jeszcze będzie wam bardzo pomocna.  Ona jeszcze będzie wam pomocna w Egipcie bardzo. Już macie jednego Anioła.  A co byście chcieli jeszcze usłyszeć – dlaczego sprowadziłem was tutaj?

IWONA:
Tak…

SAMUEL:
Wy sami o tym musicie wiedzieć.  Dużo informacji się pokrywa – prawda?

IWONA:
Tak…

SAMUEL:
Nie doszliście jeszcze do czegoś.  Sami musicie znaleźć odpowiedź.  Iwonka – ty przyjechałaś po to, aby ludziom dać światło i miłość.  Wiesz, jakie jest twoje zadanie Iwona?

IWONA:
Tak…

SAMUEL:
Ani mówiliśmy to już może dziesięć lat temu, a Ania to puściła… nie wierzyła.  Myślała, że będzie książkę pisać.  Ale z tego wszystkiego ma powstać film.  To ma być film dla ludzi, żeby się obudzili Iwona, żeby spojrzeli inaczej na „drugą stronę“ – i to jest twoje zadanie Iwona. Nie tylko Samuel do ciebie mówi – jest tu kobieta…  ale nie słyszę jej imienia.

IWONA:
Coś chce przekazać dla mnie… dla nas?

SAMUEL:
Masz być podporą dla Ani… Wy jesteście siostrami.  Wy się znałyście już… Wiesz, gdzie byłyście razem?

IWONA:
Powiedz… gdzie?

SAMUEL:
Kochasz naturę… kochasz las… kochasz ogień… ogniska, śpiewy, tańce – dlaczego Iwonko?

IWONA:
Musiałam to skądś przynieść ze sobą do tego życia…

SAMUEL:
Tańczyłyście razem koło ogniska…

BOLESŁAW:
Dwie dzikuski…?

SAMUEL:
Dwie „dzikuski“ skakały z wodospadu w wieku dziesięciu lat.  Jesteście siostrami Iwonko… wspierajcie się – i się odnalazłyście.  Słucham.

IWONA:
Dobrze, zrobię co w mojej mocy. Samuelu drogi, powiedz czy plan, który w tej chwili realizuje Lucyna z Billem, który nazywany jest przez nas swego rodzaju „nielegalnym planem“ – rozumiem, że on jest pod waszą kontrolą.  Czy ten plan ma szansę być zrealizowany?

SAMUEL:
Powiemy inaczej – tak musiało się stać Iwonka, bo oni chcą iść swoją drogą, ale uszanujcie to.  Oni się trochę odłączą i wy się odłączycie na jakiś czas – ale nie pod względem rywalizacji.  Naprawdę – to jest wszystko kontrolowane Iwonko.  Krzywda się nikomu nie stanie.  Oni muszą robić to, co robią – pozwólcie im.  Wy pójdziecie trochę inną drogą, ale współpracujcie z Lucyną też.  Rozumiecie to?

IWONA:
Tak… tak… Tu nie mam wątpliwości co do tego.  Pytam o to z jednego powodu. Trochę krzywdy ludzkiej się stało z powodu pewnych działań, które tam się odbyły.  Kilka osób zginęło, teraz wioska ma być przeniesiona w inne miejsce… My wiemy, że to nie jest wina ani Billa, ani Lucyny, natomiast ci ludzie zaczynają w ten sposób na to patrzeć.  Czy możecie ich trochę wyciszyć, uspokoić, żeby nie upatrywali w tym czyjejkolwiek winy – zwłaszcza Lucyny i Billa?

SAMUEL:
Zrobimy co w naszej mocy… Już wysyłamy tam światło i miłość.  Wioska jest pokryta różowym światłem, które przeplata się z zielenią.  Wiecie, co to znaczy?

IWONA:
Energia serca… miłości…

SAMUEL:
Dokładnie.  To potrwa jeszcze trochę… potrwa aby zaleczyć te rany… Ale rany się zaleczą. Potrwa około miesiąca… dwóch… a może i dłużej.  Nie martw się Iwonka, wszystko się ułoży w tą stronę.

IWONA:
Dobrze, dziękuję bardzo.  Chciałam zapytać czy możesz powiedzieć w jaki sposób chcielibyście wprowadzić Anię w nasz Projekt? Jak to przewidujecie?

SAMUEL:
Poczekajcie, aż ja to powiem przez Lucynę.

IWONA:
Dobrze…

SAMUEL:
Lucyna to sama powie.  Zaczekajcie z tym, dobrze? Nie mówcie jej nic…

IWONA:
Naturalnie…

SAMUEL:
Ja jej to sam powiem… Zostawcie to mnie.  A Anię pozna Lucyna… Ania ją kocha bardzo już i Lucyna też ją pokocha – nie martwcie się o to wcale.  To nie będzie złość i rywalizacja.  Lucyna została już „oszlifowana“ przez nas, tak samo jak i Ania.  I one muszą „współgrać“, a nie walczyć ze sobą.  Nie tędy droga, Iwonka – zostawcie to nam. W waszym mniemaniu ludzkim – będą działy się cuda.  Nie bójcie się, będziecie bardzo zadowoleni.  Słucham.

IWONA:
Powiedz Samuelu kochany czy możemy coś zrobić, aby jeszcze bardziej chronić Lucynę, aby jej pomóc?

SAMUEL:
Koło niej jest dużo opiekunów… dużo duchów…

IWONA:
Czy jest coś, co możemy jeszcze zrobić, żeby ona się lepiej, bardziej komfortowo czuła, by mogła robić to, co robi? Abyśmy wszyscy mogli robić to, co robimy?

SAMUEL:
Poczekajcie… Wszystko się zmieni, zobaczysz Iwonko.  Teraz wysyłajcie jej miłość i światło, a Ania też to będzie robić, bo to jest dla niej zalecenie.  Ale ona jest otoczona opiekunami, aniołami… Ona to czuje, ona to wie… Wszystko zmieni się Iwonka.  Zaufajcie nam.  Słucham.

IWONA:
Jeszcze chciałam zadać jedno pytanie.  Czy Ania, jako Izyda, była córką Budowniczego Wielkiej Piramidy?  Faraona, który budował Wielką Piramidę?

SAMUEL:
Ania jest od nas… Ania jest od nas i potrafi się połączyć ze świadomością Izydy, i to w bardzo dużym stopniu potrafi się połączyć.  Ona to wiedziała od dziecka, tylko jako dziecko nie rozumiała tego.  Powiem ci Iwonko coś jeszcze.  Kim była Izyda? Boginią miłości… Matką… Rodzicielką… Słucham.

IWONA:
Dobrze, dziękuję… Jeżeli mogę ci jeszcze jedno pytanie zadać.  Mówisz, że moim zadaniem jest zrobienie filmu. Rozumiem, że jak przyjdzie na to czas, to będę wiedziała co z tym zrobić, w jaki sposób to zrobić…?  Nigdy się tym nie zajmowałam.  Raczej zajmuję się graniem na scenie, niż produkowaniem… robieniem… realizowaniem filmów?

SAMUEL:
Zrobisz to Iwonka… i się wcale nie bój tego. My będziemy cię prowadzić w swoim czasie.  To jest twoje zadanie… To jest twoje zadanie Iwonka. Piękny, czuły, z miłością – w taki sposób musisz przedstawić drugą stronę świata:  nas.  Ludzie mają się budzić, ludzie mają inaczej pracować.  Nie materia, nie egoizm, nie fizyczność jest ważna.  Wiecie o tym.  Ludzie nie rozumieją  jeszcze tego, ale oni się obudzą – i my chcemy jak najwięcej ludzi „uratować“ – w cudzysłowiu.  Słucham.

IWONA:
Bardzo dziękuję… Chciałam ci jeszcze podziękować, że poznałeś mnie z Anią – z kolejną moją siostrą.  Ja mam już bardzo wiele „sióstr“ na Ziemi, z którymi spotykam się i nazywamy się jakby intuicyjnie „siostrami“, mimo, że nie mamy ze sobą żadnych rodzinnych więzów.  Tak, że dziękuję ci za to, że mam jeszcze jedną „siostrę“.

SAMUEL:
Kochamy cię Iwonka.  Niech ci Bóg błogosławi – jakkolwiek go nazywasz.

IWONA:
Dziękuję Samuelu… bardzo dziękuję.

SAMUEL:
Słucham.

ANDRZEJ:
Ja jeszcze mam pytanie.  Rok 2012 – z jakiej strony zagraża Ziemi największe niebezpieczeństwo?  Ze strony Słońca, czy ze strony Planety X?

SAMUEL:
X Planet – Planeta X.  Nie martw się Andrzeju, to nie będzie aż tak tragicznie, jak ludzie się „nakręcają“ – za przeproszeniem.  To nie w tę stronę idzie.  My chcemy, abyście nas poznali, a wiesz, że tak będzie po roku 2012.  Wiele ludzi będzie nas słyszeć… wiele ludzi będzie nas widzieć.  Będą się działy rzeczy „niemożliwe“ dla waszych fizycznych umysłów… Umysłów analitycznych.  To wszystko będziecie musieli się nauczyć „odbierać“ sercem, bo inaczej wasze ciała fizyczne nie wytrzymają tego wszystkiego i będą odchodzić ludzie.  Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Rozumiem i już o tym parę razy mówiłeś.  I dlatego tak ważna jest Metoda Silvy, Huna, Reiki…

SAMUEL:
Dokładnie… I jeszcze poznacie wiele innych tajemnic, których jeszcze nie znacie na dzień dzisiejszy, które są dla was przygotowane w tym tunelu.  Ale poznają tylko te osoby, rozszyfrują to wszystko tylko te osoby, które będą pracowały sercem Andrzeju.  Dla człowieka „fizycznego“, naukowca – nie będzie miało to tak wielkiego znaczenia jak dla was, ludzi otwartych sercem.  Rozumiesz Andrzeju?

ANDRZEJ:
Tak.

SAMUEL:
Słucham.

IWONA:
Czy mogę jeszcze o coś zapytać Samuelu?

SAMUEL:
Oczywiście…

IWONA:
W pierwszej sesji, której słuchaliśmy z Anią powiedziałeś, że jesteś „zimnym duchem“. Czy możesz to bardziej wytłumaczyć?

SAMUEL:
Widziałaś mnie?

IWONA:
Nie…

SAMUEL:
Jestem wysoki – Ania tak widzi – z włosami, z brodą, w kolorze białym… lodów… śniegu.  Gdy ją dotknąłem Ania się zamieniła w lód i dla Ani jestem „zimnym duchem“.  Ja ją „zamieniłem w lód“. Chciałem jej pokazać jakie ona ma serce. Ona to pamięta – zabrałem ją do siebie, nie byliśmy tu, na Ziemi.  Tam było wszystko z lodu, tam było biało – i ona to wszystko „rozpuściła“.  Tak miało się stać.  Ona mnie widziała i ona mi zaufała.  Słucham.

IWONA:
Dziękuję… dziękuję bardzo.

ANDRZEJ:
Na naszym ziemskim poziomie powiedzenie „zimnym duchem“ – jest pewnym dziwnym skojarzeniem – w sensie, że jest to ktoś, kto jest bardzo oddalony i nie posiada miłości.

SAMUEL:
Nie w tę stronę to było…

IWONA:
Właśnie dlatego chciałam prosić o wyjaśnienie… dopowiedzenie.

ANDRZEJ:
Kiedy mówisz o Lucynie: „Musicie się rozejść“ – co to tak dokładnie znaczy?

SAMUEL:
Zobaczysz Andrzeju.  Na siłę nie możecie przywiązywać jej do siebie.  Ona chce trochę odetchnąć… trochę „luzu“ mieć.  W ten sposób Andrzeju – uszanujcie jej decyzję…

ANDRZEJ:
Naturalnie… rozumiemy, że ona ma zamiar przenieść się do Chicago… do Stanów.

SAMUEL:
Uszanujcie to…

ANDRZEJ:
Szanujemy…

SAMUEL:
Znaleźliście Anię… dlaczego?  Jeżeli będzie Ania w stanie, będzie chciała… a będzie chciała… ona wam dużo jeszcze przekaże.

ANDRZEJ:
Jak często powinniśmy się spotykać z Anią?

SAMUEL:
I to jest mały problem… Ania będzie pracowała do wiosny w swojej pracy.  A jak często macie się spotykać?  Chcielibyście jak najczęściej – prawda?

ANDRZEJ:
Na tyle, na ile to jest możliwe – jeżeli będą jakieś problemy, żeby się ciebie poradzić…

SAMUEL:
Nie martwcie się tym, spotkacie się.  Macie komunikację idealną – Ania do was… wy do niej.  Jeśli będzie potrzeba nawet raz w miesiącu możecie się spotkać.  Ze spokojem Andrzeju… nie analizujcie tego tak od A do Z.  My was poprowadzimy.  Sam będziesz to czuł, bo potrafisz odbierać nasze sygnały i będziesz wiedział, kiedy nadchodzi czas.

ANDRZEJ:
Tak… Jeszcze mam pytanie nawiązujące do tego, o co Iwonka spytała.  Rozumiem, że Ania w ciele fizycznym żyła w czasie, kiedy była już wybudowana Wielka Piramida i miała na imię Izyda.  Rozumiem, że nie była boginią Izydą, tylko była kobietą, która miała na imię Izyda.  Czy ta kobieta, która miała na imię Izyda, miała jakieś połączenia rodzinne z Budowniczym Wielkiej Piramidy?

SAMUEL:
Przez cały czas – oczywiście, że tak.  Śledziłeś i znasz historię… wiesz o tym doskonale Andrzeju.  Izyda też miała siłę i moc… i była powiązana…

ANDRZEJ:
Musiała być bardzo ważną osobą, skoro umieściła tą kryształową piramidkę na tym stojaku?

SAMUEL:
Pięknie… pięknie Andrzeju.  Wrócicie do tego jeszcze dzisiaj… Jeszcze raz poprowadzicie ją w to miejsce.

BOLESŁAW:
Po przerwie…

SAMUEL:
Po przerwie… po posiłku.  Pójdziecie tam Andrzeju… razem pójdziecie.

ANDRZEJ:
Dziękuję bardzo, dziękuję za odpowiedzi, ja nie mam więcej pytań w tej chwili.

IWONA:
Ja też bardzo dziękuję…

BOLESŁAW:
Może jakieś inne, wolne pytania macie natury całkiem ogólnej i nie związanej tematycznie?

ANDRZEJ:
Nie… ja miałem tylko te pytania…

IWONA:
Ja też… Może przyjdą jeszcze w trakcie następnego spotkania. Dziękujemy.

(Wyprowadzenie Ani ze stanu zmienionej świadomości przez Bolesława)